Loslaten

Wanneer je moeder wordt (of vader) stap je een avontuur in die zijn weerga niet kent. En het is maar goed dat je van tevoren geen enkel benul hebt hoe zoiets kan gaan verlopen, of zal verlopen want dan schijt je al bagger bij alleen de gedachte aan een baby. En eigenlijk heb ik datMeer lezen over “Loslaten”

Vooruit dan maar weer…

Zoveel in je hoofd betekent  simpelweg: toetsenbord bij de hand en gaan met die banaan. Wel voorzichtig met mijn vers gelakte nageltjes want ik weet nu al dat ik straks helemaal overnieuw kan beginnen… En nee, daar heb ik geen zin in. Wat zit er dan allemaal wel in dat hoofd van mij? Too much.Meer lezen over “Vooruit dan maar weer…”

Toos-Social-Media-Loos

Social Media. Ik dacht erover na. Hoe leuk vind ik het? Hoe leuk vind ik het juist niet? Het idee een stuk te schrijven terwijl ik weet dat er bijna geen kip is die het leest staat me tegen. En dat is nou net wat social media met je doet: de wetenschap dat mensen jeMeer lezen over “Toos-Social-Media-Loos”

Opgebiecht…

Hij komt, hij komt, hij komt niet meer terug. De beste Sint, jouw beste vrind de Sint van ieder kind… Het is passé. Kind drie gelooft niet meer. Met dank aan zijn slechte en doortrapte moeder. Het lag al geruime tijd in de planning hem het schokkende nieuws te vertellen. De enige ben ik niet.Meer lezen over “Opgebiecht…”

Wereldreis

Het is nat. Kletsnat buiten. De regen komt met bakken omlaag en het past precies bij mijn stemming: onwennig. Eigenlijk is het te zot voor woorden want degene waar ik onwennig van ben is amper vier uren weg. Om kwart over zeven zwaaiden we de bus uit: afgeladen met zenuwachtige pubers: on their way toMeer lezen over “Wereldreis”