Toos-Social-Media-Loos

Social Media. Ik dacht erover na. Hoe leuk vind ik het? Hoe leuk vind ik het juist niet? Het idee een stuk te schrijven terwijl ik weet dat er bijna geen kip is die het leest staat me tegen. En dat is nou net wat social media met je doet: de wetenschap dat mensen je opmerken. Je schrijft, deelt, plaatinstagramst en ontvangt ook nog eens reacties; hopende op positiviteit en een goed gevoel achteraf. Een stukje trots ook. Want hey, je bestaat dus gewoon en anderen vinden jou leuk.

Ooit is er iemand geweest die dit fenomeen uitvond. Met de bedoeling iets te bedenken wat mensen samenbracht. Wat met één muisklik de afstand tussen mensen kon overbruggen. Wat het mogelijk maakte elkaar op afstand te volgen en te bekijken zonder direct contact te leggen. Want ook dat is een ‘voordeel’ van dit soort kanalen: anonimiteit gegarandeerd. Lekker ongegeneerd anderen bekijken, je oordeel geven, geïnspireerd raken of misschien zelfs getroost omdat het bij jou gelukkig niet zo is wat je bij de ander aantreft.

Ik begon er jaren geleden ook mee. Met Facebook. Leuk man. Of nou ja, eigenlijk vond ik het helemaal niet zo leuk maar ja, het kon handig zijn.  Ik probeerde het met een persoonlijk profiel, tussendoor een zakelijke, toen eentje voor mijn toenmalige webwinkeltje en ik stopte ermee. Een jaar later zwichtte ik en maakte ik er een nieuwe aan. Ik was er weer. Kon weer ‘sharen’, posten en likes gaan tellen.

Ondertussen waagde ik me ook aan het Instagram fenomeen. Zo mogelijk nóg leuker omdat ik me hierin anoniemer en vrijer kon uiten. Te beginnen met het laten zien van mijn gelakte nagels en geeïndigd met het posten van fotoshoot foto’s en selfies. Jemig hoe narcistisch klinkt dit eigenlijk? Best wel als ik het zo teruglees.  Natuurlijk plaatste ik ook genoeg andere dingen zoals quotes en af toe een maaltijd, een dierenplaatje of een nietszeggend gejatte foto van Pinterest, maar voornamelijk plaats je toch jezelf op je eigen podium.

En dat was leuk. Al kreeg ik ook hier na een jaar of wat genoeg van. En van de een op de andere dag trok ik de stekker eruit. Weg was ik. Om vervolgens ook hier na een jaar ongeveer terug te keren omdat ik motivatie zocht. En dat wilde ik terug. Om me klaar te stomen voor een tweede fotoshoot. Binnen een korte tijd had ik weer een paar honderd (!!) foto’s geplaatst en stukjes geschreven en ik genoot van de interactie tussen mensen. Van de aandacht, van de opmerkingen, van alles eromheen.

pmsTot een week of wat terug. Het begon te knagen. Nou moet ik per direct vermelden dat ik tijdens mijn hormonale ellende bijna altijd overweeg om te stoppen met nonsense dingen omdat ik me gedurende mijn PMS aanval erger aan alles en iedereen; mezelf incluis. Maar dit keer bleef het gevoel niet beperkt tot een paar dagen of weken. Het bleef aanwezig. Mijn lol werd minder en minder, mijn ogen werden opnieuw geopend en ik aanschouwde de oppervlakkigheid vanachter mijn telefoon.

Ik zag dat iemand die ik al die tijd gevolgd had opeens in haar Instastory schreef ‘dat ze haar tijd wel beter kon besteden dan aan social media en per direct stopte. Het was leuk. Tabee.’ **Pling** het muntje viel. Op zijn plaats. Ik had er ook geen zin meer in. Waarom deed ik het nog? Wat leverde het me feitelijk op? Niks. Wat leverde het iemand anders op dat ik als kleine sterveling tussen die miljoenen accounts rondwaarde? Niks. Wat kon ik beter doen met de tijd die ik op mijn telefoon zat te staren? Heel veel…:-)

Mijn vader werd vorig jaar ziek. Gelukkig liep dit goed af. Maar een paar weken terug werd de ‘kankerbel’ opnieuw geluid. Of tenminste, ze luidden hem vooral om uit te sluiten dat het terug gekomen was. Want iets raars op de foto moet in een scan gecheckt worden. Opnieuw belandden we met elkaar in de klote achtbaan. Weer niet weten hoe het gaat, waarnaartoe en wat de afloop zal zijn. Doemscenario’s gieren door je brein en iets onzinnigs als social media wordt opeens wel in een heel ander perspectief geplaatst.

Ik bedacht me, wanneer de uitslag slecht zou zijn, ik overal vanaf zou gaan. In elk geval van facebook en Instagram. Want het laatste waar ik dan zin in zou hebben was om kostbare tijd te verkwisten in typen, selfies en het plaatsen ervan. **Pling** Opnieuw een ingeving. Want waarom wachten op slecht nieuws? We leven nu goddorie! Waarom mijn kostbare tijd verdoen? Het is een dikke luchtbel! Daar ga ik toch niet vrijwillig mijn tijd aan opofferen?

Wie kent mij nou helemaal? Van wie op dat hele wereld wijde web hou ik? Wie van hen houdt van mij? Eerlijk? Niemand. Want je bent een persoonlfacebookijkheid die ze van foto’s kennen. Van je verhalen. En dat vinden ze best leuk om te lezen, tuurlijk wel. En ik geloof ook oprecht dat ze me erom waardeerden. Maar als ik vandaag het loodje leg is er geen kip van die zeshonderd volgers die er een traan om laat. Die me serieus gaat missen. Ten eerste omdat ze het niet eens weten (er komt geen ‘ik ben nu dood post tenslotte’) en ten tweede omdat social media tijdsopvulling is voor de verveelde momenten.

Maar die momenten zijn in heel veel levens veranderd in verkeerde tijdsopvulling. Want ‘even leuk scrollen’ is veranderd in een verslaving. Of je het nu toegeeft of niet, het ís zo. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die actief bezig is op social media (hetzij liken of geliket worden, hetzij lezen, of gelezen worden, hetzij kijken of bekeken worden) een verslaving heeft ontwikkeld waarvan hij of zijn niet altijd bewust is.

Dat klinkt wel kort door de bocht hè? Ja dat klopt. Maar het ís ook kort door de bocht. Dat is het fenomeen ‘social media’ namelijk ook. Dat doet niet aan doseren. Het pikt onze kostbare tijd in om ons te vergapen aan plaatje kijken. Om ons onbewust illusies in te prenten, om ons jaloers, ontevreden te maken en onbereikbare dromen te doen najagen. Want (bijna) alles daar ademt perfectie uit.

Er zijn hele apps op de markt om je foto ‘instaworthy’ te maken. Tijdschriften hebben hele bladzijdes gewijd aan hun Instapage of FB pagina. Geven tips en trucs om zoveel mogelijk volgers te hebben. En het kan hoor; honderdduizend volgers hebben en een leven dat zo arm als Job is omdat je alleen nog maar tijd besteedt aan je telefoon. Om aan de wensen van je ‘volgers’ te voldoen, om elke maaltijd vast te leggen, van elke workout verslag te doen en een hand te hebben die eruit ziet als je Iphone omdat hij eraan vast gegroeid is. Leven om te liken en om geliket te worden. Ik bedank ervoor.

Nu was het beslist niet zo dat mijn ganse leven in het teken van mijn telefoon stond en ik was absexitoluut een reteslechte volger. Echt. Ik probeerde het wel, maar ik was er geen uitblinker in. Het allerleukste aan IG vond ik het schrijven van de stukjes tekst. Vooral omdat het af en toe lijkt alsof mijn leven één aaneenschakeling is van hilarische momenten. En die wil ik dan weer delen. Of opschrijven. Maar daarvoor is social media niet geschikt denk ik. Dan kan ik maar beter een boek schrijven. Een daaraan ben ik een paar maanden geleden dus ook begonnen. Ik weet niet of het ooit afkomt, maar dat zal me de reet ook roesten. We zien het vanzelf 😉

De vorige keer dat ik afscheid nam van IG en FB heb ik gewoon van het een op het andere moment de stekker eruit getrokken. Zonder ‘dag te zeggen’ zeg maar. Dit keer heb ik het juist wél gedaan. Omdat ik vond dat dat netjes was. Omdat ik heel veel mensen ontzettend aardig vond en omdat ik dankjewel wilde zeggen voor alle leuke momenten en interactie die ik met de mensen had. Meestal ontstonden er gesprekken die meer inhielden dan ‘kanjer’ ‘topper’ ‘goedbezig’ ‘blablabla’. Dat koester ik. Ik ben alle posts kwijt (en dus ook de foto’s want die bewaarde ik allang niet meer – ik had Insta immers 😉), maar heb de reacties op mijn laatste post bewaard. Die vond ik echt fantastisch. Die waren zo ontzettend lief en warm en vooral oprecht dat ik ze wilde bewaren.

Maar het belangrijkste is: ik voel me (weer) heerlijk. Het lijkt wel of mijn aandacht op de dingen die ik doe, volledig is hersteld. Ik hoor alles tien keer beter, ben me helemaal bewust van wat ik doe, hoor, zeg of kijk. Mijn focus is terug. Wat ik heb geleeofflinerd? Of je het nou leuk vindt of niet, of dat je het wilt geloven of niet, maar sm legt een waasje over je leven. Over je verstand, over je denken. Het lijkt wel of het altijd zachtjes sluimert. Alsof het nooit helemaal weg is. En het is niet zo dat je er dan ook steeds aan denkt maar onbewust doe je dat wel. Kijk maar naar de terrasjes, de bushaltes, de supermarkt, school, je werk notabene! O-ve-ral zitten mensen op hun telefoon te staren.

Het IS zo. Onomstotelijk. En terwijl het bedacht is om een netwerk te kunnen opbouwen of contact te onderhouden met verre familie of vrienden, of mensen die je uit het oog verloren bent (terwijl dat dus ook een reden heeft meestal 😉) is het uitgegroeid tot mediums die verder strekken dan je brein kan bevatten. En die infiltreert in honderduizenden websites, informatie over je verzamelt en je akkoord op cookies en ‘algemene voorwaarden’ misbruikt daar waar het maar mogelijk is. Alles voor zhe money. Alles voor de cijfers.

En wij? Wij gaan er braafjes in mee. “Ach, zo erg ben ik niet” “Nou ik ben écht niet verslaafd” “Ik plaats echt noooooit wat -ik kijk alleen maar mee…” “Ja maar straks mis ik iets…” Van alles wat ik hierboven beschrijf zullen er maar een handjevol zijn die het erkennen. Die eerlijk zijn over hun eigen gedrag. Maar dat is ieder zijn eigen keus. Ieder zijn eigen meug. Ik hoef niemand te overtuigen, ik heb mezelf al overtuigd.

Zeg nooit ‘nooit’ zeggen we altijd. Maar ik weet wel, dat ik me nooit weer mee wil laten slepen in een medium wat mijn zicht vertroebelt. Ik heb genoeg verstand in mijn hoofd om mijn leven te kleuren. Daarvoor hoef ik niet andere levens te bekijken vanachter mijn telefoon of goedkeuring te ontvangen voor dingen die ik plaats. Want uiteindelijk draait het daarom; we willen erkenning voor wie we zijn. Terwijl de dag dat je geboren werd de dag was dat je erkenning kreeg: je kwam hier. Je bent hier en jij bent jij. En met de wetenschap dat jij uniek bent en je leven op je wacht, wordt het tijd om er bewust van te genieten. Zonder beeldscherm die zegt dat je een ‘topper’ ‘kanjer’ of ‘goed bezig!’ bent 😊

IMG_9568

Offline is the new luxury 😉

6 gedachtes over “Toos-Social-Media-Loos

  1. Sandra (@voetbalmoederinhighheels) zegt:

    Je hebt helemaal gelijk! Ik weet het. Heb altijd mijn werk als excuus. Ik ‘moet’ wel op social media aanwezig zijn. Ik ben tenslotte social media manager voor een aantal klanten… En daarnaast heb ik geen partner, dus de tijd die ik daaraan ‘kwijt’ zou zijn, steek ik nu in Insta. Of zo. I know: excuses… Ik kan nog niet ‘cold turkey’. Of ik het ooit wel kan en doe, geen idee. Ik ben me wel veel bewuster van de tijd die ik erin steek dan een aantal jaar geleden. En dat is al een vooruitgang… 🙂

    Like

    • justbreathehappy zegt:

      Haha je ziet het, het beantwoorden van reacties op mijn blog moet wennen 🙂 Ik kan me goed voorstellen dat dat wel anders werkt wanneer je vooral veel social Media voor je klanten moet regelen; zo zit je er veel meer bovenop. Ach weet je, de een kan het veel beter handelen dan de ander. Ik ben erachter dat ik er erg gevoelig op reageer. Het zat als een waas continu in mijn hoofd en dat bleek pas toen ik er een streep onder gezet had. Nu ben ik er helemaal niet meer mee bezig. Ik deed ook wel eens een week offline, maar zodra ik de app weer op de telefoon zette ging ik weer voor de bijl. En ik ken mezelf; eenmaal los niet meer te houden (insert hysterische emoticon). Wel superfijn van je te horen Sandra! Want als er iets is wat ik ontzettend leuk vond waren dat de oprechte contacten met ‘echte mensen’ via instagram. Dat was wél heel fijn 🙂

      Like

  2. Paulien zegt:

    Jeej!! Je hebt een lezer 😉
    Jaaahh.. I know ik ben ook verslaafd! En ja ik weet dat ik op termijn er afscheid van wil nemen, maar nu ik net alleen ben vind ik het toch even fijn dat beetje extra aandacht 😊.. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik op de momenten zonder telefoon nu de leukste contacten leg… Maar nee nog even niet, nog even uitstellen om me te ontdoen van deze verslaving..
    Maar weer mooie wijze woorden Paulina!
    Waar ik wel benieuwd naar ben is hoe het nu met je vader is? Al wat meer bekend?
    Enjoy je nieuwste familielid en geniet lekker van alle tijd die je nu over hebt!
    Dikke knuffel Paulien (plienie85)

    Like

    • justbreathehappy zegt:

      hahaha ooow ik ben ook zo’n muts! Ik zie nu pas reacties (dat zegt alles over hoe goed ik weet hoe mijn blog werkt hahaha) Wat fijn van je te horen Paulien! Nou met mijn vader gaat het goed! Hij heeft geen uitzaaiingen is uit de scan gebleken en hij meent meteen dat hij weer twintig is 😉 Wat je daar noemt over de aandacht herken ik heel goed. Dat zet me ook aan het denken. Waarom komt het dat dat fijn is? Het ‘online’ contact strekt veel verder dan je doorhebt. Alles gaat vooral heel onbewust want je hebt het niet door. Maar ik merkte zelf toen ik (echt) stopte dat mijn focus terug was; zelfs de reclame op tv merk ik op. En dat was zo’n gekke gewaarwording. Het blijkt voor mij dat ik er in mijn hoofd veel meer mee bezig ben dan ik denk. In gedachten zit je vaak bij een opmerking (why, waarom zo’n reactie? – of juist , wow, wat een mooie reactie!), een like (omg wat een lekkerding was dat!!) of een privé berichtje (ooow die moet ik nog wel even beantwoorden anders is het zo onfatsoenlijk). Kortom, het verweeft zich met je doen en laten. FB deed ik op zich niet heel veel mee; hierop zijn vooral bekenden aanwezig. Maar FB is zo hysterisch verweven met honderduizend sites dat ik het een eng idee vind dat ik verplicht ben om via dit kanaal toegang te krijgen tot informatie, spelletjes, apps en wat al niet meer. Maar een beslissing ergens mee te stoppen moet zijn omdat je het zélf wilt. Want misschien reageer jij helemaal niet zo gevoelig op dit soort dingen als mij bijvoorbeeld. Het is ook niet erg; iedereen doet het en eerlijk is eerlijk, het ís ook leuk om bevestiging te krijgen of om er een fijn gevoel van te krijgen. Maar voor mij is het klaar. tijd voor een nieuwe wending 😉 Haha die hond! ja dat is me er eentje. Vooral op puppycursus is het dolletjes… (maar dat verhaal heb ik gelukkig ook alweer van me af geschreven) Dikke kus terug :-)!!

      Like

  3. Luciana zegt:

    Ik heb dus gewoon je afscheid gemist, ik ging je zoeken, miste je verhalen. Toen maar gaan googlen want ik kon me het herinneren dat je ook een eigen pagina had met je blogs.
    Ik snap je, als het voor jou zo goed voelt moet je het ook gewoon doen. En ik heb je nu weer gevonden dus kan hier je leuke verhalen lezen😀

    Like

    • justbreathehappy zegt:

      Aaah superleuk Luus!! Ja ik was er helemaal klaar mee. Het neemt onbewust zoveel energie van je, dat wil ik niet meer. Ik liep er alleen poosje over te denken maar impulsief als ik ben gooi ik dan wel in een keer radicaal alles van de telefoon af. En omdat ik een muts met wordpress ben zie ik de reacties dus ook super laat 😂😂🙈 Ach nou ja, vergeef me maar 😂😉😘

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s