Een mindfull stukje appeltaart. Mét suiker…

Niets is zo veranderlijk als de mens. Dat blijkt wel uit de trends en stromingen die door de jaren heen aan ons voorbij trekken. Het ene trekt je meer als het andere en sommige trendshypes laten je helemaal meevoeren in de golf van extase. Ze beloven gouden bergen, zakken met geld en de eeuwige jeugd. En omdat wij kuddedieren graag in fabeltjes geloven doen we overal aan mee. Eeuwig op zoek naar het ultieme geluk.

Ik ben zelf ook zo’n kuddedier denk ik. Of nou ja, eigenlijk vind ik het een stom woord en zie ik mezelf he-le-maal niet zo, maar ik heb óók een zwak voor mooie plaatjes en sterke teksten in een of ander glossy magazine waarin alles perfect gestyled weergegeven wordt. De boeken van een of andere healthchick verslind ik óók met als gevolg dat de keuken een week lang stinkt naar zelf(verbrandde) granola met fout gelukte pompoenzaden.

Ik deed nog wel zo mijn best. Het zou de beste uitvinding ooit zijn; lekker gezond en vooral goedkoop. Het zelf roosteren van pitjes. Alle gevolgde social media kanalen puilden uit van de recepten en foto’s en ik wilde meedoen. Gezond zijn. Healthy zijn. Een voorbeeld voor iedereen die ook wilde. Maar ik mislukte jammerlijk. Mijn zwak voor het uiterst giftige suiker is te groot…

De pompoencakejes bleven over. De kokossuiker was te duur. De chiazaden verwarde ik met ongedierte en de cacaou nibs belandden in de container. Weg gezondheidshype. Ik ben er minder geschikt voor dan ik dacht. Dan ik wenste. Toch blijf ik genieten van de mooie foto’s en de kookboeken. Al is het alleen maar om er verlekkerd doorheen te bladeren en mijn ogen uit te kijken bij de gerechten die bij een ander wél kans van slagen hebben.

En zo is het met zoveel dingen. Wat mij in één keer door laat scrollen naar het ouder worden. Want als ik één ding leer van al deze trends en probeersels, is het wel dat ik continu bedenk wat voor voorrecht het is om ouder te worden. Het is super leuk om alles de revue te zien passeren en je voordeel eruit te halen. Maar je leert ook zeker de dingen beter van elkaar te onderscheiden en uit te vogelen wat voor jóu het beste werkt. Je berust makkelijker in bepaalde dingen. Vooral dingen waaruit blijkt dat je ze niet WILT.

Laatst bedacht ik me in wat voor prachtig jaar ik eigenlijk geboren ben (1976). Hoezo? Nou, niet zozeer het jaar an sich, daar weet ik niets van natuurlijk, maar hoeveel ontwikkelingen ik heb mogen meemaken. Niet persé bewust, maar ook heel veel dingen van horen en zeggen. De jeugd die mijn opa en oma hebben meegemaakt (met één onderbroek en alles nog met de hand doen). Die van mijn beide ouders (idem dito, behalve de onderbroek, dat waren er twee), en natuurlijk mijn eigen en die van mijn man.

Er is in de jaren dat ik er ben zó ontzettend veel gebeurd wat de toekomst heeft veranderd, wat de tijd heeft veranderd. De komst van de televisie bijvoorbeeld. Die was er al toen ik baby was, maar er waren ook nog een boel gezinnen waar deze helemaal niet was. Of slechts zwart wit. Het aanwezig zijn van een douche bijvoorbeeld. Het lijkt misschien of ik uit de oertijd kom maar neen, mijn man heeft nog meerdere jaren in zijn jeugd staan wassen aan het aanrecht. En wij hadden een piepklein stinkend doucheje totdat mijn vader de boel verbouwde.

Zoveel dingen waren anders en zoveel dingen zijn veranderd. De eerste mobiele telefoon. Een gigantisch apparaat was het. De eerste computer. Een tekstverwerkingsprogramma (wie kent het nog, Word Perfect 5.1 ?? tha bomb!!)Het internet. Social media. De euro (wat alles in één klap verdubbelde en armoede zaaide). Allemaal dingen die de afgelopen kwamen en gingen. Tot mijn verdriet overigens, want die gulden mag wat mij betreft vandaag nog terug komen. Een bloemkool van F 4,40 oma??? Er is toch geen mens die dat ervoor neertelt?? En die twee euro leggen we met plezier op de toonbank…

Ik zie het als een rijkdom dat ik dit allemaal meegemaakt heb. Mijn opa en oma zijn nu al weer een paar jaar overleden en dagelijks denk ik aan ze. Aan wat ze deden, wie ze waren, wat ze zeiden en hoe ze leefden. Hoeveel je daar eigenlijk van mee gekregen hebt en hoe leuk dat eigenlijk is. Dat je uit hun mond hoorde hoe het leven toendertijd en ook hoe hún ouders leefden. Bij ons in de buurt is een openluchtmuseum met huisjes van vroeger. Daar zijn zij ook geweest en het was een feest der herkenning om alles zo te zien als dat het in de tijd was toen zij opgroeiden.

In deze tijd is iedereen aan zijn mobiel vastgegroeid, bestaan er muis-armen, app-nekken en kampt de halve natie met een burn-out. Voor degenen die nog niets van dit alles ervaren hebben; wees gerust, het komt vanzelf. Tenminste, wanneer je als een sneltrein doordendert, meent dat je je moet identificeren met elke post op Instagram en niet weet waar de vliegtuigmodus op je telefoon zit.

Nou, ik weet het wel. Ik zal je niet langer vermoeien met mijn drive om mezelf te verblijden met challenges (die ga ik niet eerder dan in januari weer doen 😉 ),  maar ik heb er zeker van geleerd. Ik heb in elk geval ondervonden hoe het is om bewust afstand te nemen van je mobiel, om bewust afstand te nemen van hysterisch denken (O god ik groei dicht, O jee ik pas nooit door de brievenbus, O jee ik ben de slechtste ouder van de wereld, O jee ik ga failliet).

En dat zijn nogal wat cadeaus. Het helpt me om op de rem te trappen en vooral een beetje aards (ook al zo’n hype-woord) en normaal naar het leven te kijken. De afgelopen weken gingen zó ontzettend belachelijk snel voorbij dat het tijd was om weer op de rem te trappen. We leven van weekend naar weekend. De dagen gaan zó hard, de nachten ook en de telefoon is weer veel-te-vaak in handen. Let’s take a break.

En dus ging het ding de afgelopen dagen in de vliegtuigstand op de kast en moest de rest verplicht meedoen. Hoe lukt ons dat? Nou gewoon, tegen de kids zeggen dat het ding ’s nachts vlam kan vatten omdat hij aan de oplader ligt, dat we niet willen verkassen of sterven door een opgefikt huis en dat ze dus onder etenstijd het ding opladen tot de dag erna. En God ze geloofden me ook nog. Voor de eerste keer sinds de geschiedenis van de mens. Nou verkoop ik trouwens geen gebakken lucht, het is écht op tv geweest, maar voor hetzelfde geld waren ze dwars en verkeerd geweest.

Tijdens het uitmesten van de keldervoorraad stuitte ik op drie pakken appeltaartmix. Nadat ik de houdbaarheidsdatum gecheckt had en bedacht dat ‘augustus’ vast nog wel kon ben ik na de boodschappen aan de slag gegaan. Binnen de kortste keren stond er een vreselijk lekkere taart op het aanrecht en was het zaak om deze te gaan proeven.

Bestand 18-10-17 12 44 59Dus huppekee, kinders in de auto en op naar opa en oma (mijn ouders). Daar hebben we uitgebreid (een uur ís uitgebreid) zitten smikkelen en het was voor de jongste twee tijd om hun bed in te duiken. Mijn oudste was nog even aan het huiswerk maken en ik smeerde vast de boterhammetjes voor

vandaag. Om half tien klapte hij de computer dicht en ging op bed. Ik stopte de trommeltjes in de koelkast en ging de trap op. Ook naar bed. Kwart voor tien was het.

Ik had nog negen uren voor de boeg voordat ik er weer af hoefde. De telefoon lag nog steeds in de vliegtuigmodus op de kast. Opgeladen en klaar voor vandaag. De taart was half opgekauwd. De avond was gezellig ge

weest. Wat een gruwelijk lange nacht heb ik gedraaid en wat stond ik gelukzalig op. Bewustwording. Mindfulness. Noem het zoals jij het wilt. Het is een ingewikkeld woord eigenlijk want velen van ons weten niet eens hoe we dát nou moeten worden: bewust. Mindful of whatever. Nou in elk geval niet met een mobiel in de handen, op het nachtkastje of in een straal van tien meter om ons heen.

De telefoon: Het is een uitkomst maar een vloek tegelijk. Het leidt ons wegen op waar we eigenlijk met een boog omheen zouden moeten lopen. Het is als een magneet met enorme verslavingskracht die maakt dat de (maal)tijd ongemerkt razendsnel gaat terwijl diezelfde tijd ook nuttig besteed zou kunnen worden (in elk geval niet door andermans foto’s en teksten door te bladeren). Volgen en gevolgd worden. Het is leuk hoor, maar het boeit me geen fluit. Liever doe ik leuke dingen mét iemand in real life of juist helemaal alleen. In elk geval met aandacht. Echte aandacht. De rest is bijzaak.

De appeltaart is inmiddels bijna op. De telefoon kan vandaag nog makkelijk mee. Mits ik er de rest van de dag niet mee in handen ga zitten tenminste. Ik denk dat ik in een nieuwe trend ben belandt: eentje waarbij geen enkele trend leading is. Eentje waarbij het sleutelwoord “tevreden” is. Een trend die bestaat uit doen wat ik leuk vind en wat ik lekker vind. Eentje mét en zonder E-nummers. Biologisch, niet biologisch of gewoon, logisch. Eentje met en zonder suiker (ook alweer zo’n hype…) Eentje mét en zonder beweging. Eentje waar geld bespaard wordt en eens een uitspatting mogelijk is. Eentje waarbij je de tijd benut en niet verdoet. Eentje waarbij je nog weet wat je eerder die week gedaan hebt. Hoe moeilijk kan het zijn? Dat bedoel ik dus…

kort

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s