Size does matter…

Ongeschreven moderegels. Zouden ze bestaan? Of is mode een vrijbrief om alles maar aan te trekken wat je leuk vindt ongeacht de pasvorm, maat of kleur? Ik denkt het eigenlijk wel. Mode is tenslotte iets waar je jezelf helemaal in los kunt laten, waarin je volledig jezelf kunt en mag zijn en wat een ander er van vindt doet er totaal niet toe. Zoiets.

Toch gebeurt het vaker dan leuk is dat iemand de modeplank volledig heeft misgeslagen. Ikzelf behoor ook tot de genadigden die met regelmaat menen dat iets supertof staat maar waarbij de realiteit best heel kansloos blijkt. De prints matchen niet, de kleuren vloeken, er blijkt een onverwachte vlek op te duiken of mijn lengte (size midget) gooit roet in het eten.

Er is echter iets waar ik juist wél altijd op let. Er is namelijk één modeflater waar je me fitniet of zelden op kunt betrappen: TE KLEINE KLEDING. Huh? Te klein? Wat heeft dát nou met smaak of wansmaak te maken? Nou beste mensen: alles! Ik gruwel ervan. Te kleine kleding. Kleding wat je ondanks je fantastische lichaam (zo probeer ik er op goede dagen natuurlijk naar te kijken) in één klap transformeert tot de kerstrollade van het familiediner.

En er zijn nogal wat mensen die blijkbaar niet weten wat ze wel of niet aan zouden moeten trekken. Die klakkeloos denken: ‘Hey, dát is nou een leuk shirtje! Die wil ik hebben”. Dat dat een modelletje is die ze beter links zouden kunnen laten liggen doet er dan niet toe. Het ding is gewoon pinpas-worthy. Vervolgens wurmen ze zich in het hübsche gevalletje en lijken stand te pede twintig kilo zwaarder dan ze in werkelijkheid zijn.

Ik ben er altijd als de dood voor. Niet omdat ik onzeker ben, dat ben ik namelijk toch wel, maar gewoon omdat ik het spuuglelijk vind. Hetzelfde geldt voor te kleine beha’s. Dat is ook zo’n gevalletje van ‘doe maar niet’. Je rug wordt erdoor gevierendeeld evenals je decolleté. Met als gevolg vier tieten en een heuvelrug. Dat moet je toch niet willen?!

Laatst paste ik een nieuwe beha die overduidelijk niet voor mijn boezem geschikt was. De verkoopster dacht daar heel anders over en snoerde de bandjes zover op dat ik met gemak mijn borstpartijtje kon aflikken. Niet dat ik daar zo’n zin in had, ieuw, nee dit is slechts voor de beeldvorming natuurlijk.

Het kan dus te klein zijn maar ook zeker te groot. En in geval van een te grote beha is dat net zo gevaarlijk als een te kleine broek of te klein t-shirt. Je creëert iets wat niet is. En dat is eeuwig zonde. Want het idee dat iemand tegen me opbotst en mijn borst opeens weg is (dat gebeurt namelijk met een lege, niet goed opgevulde beha) vind ik niks. We lopen ons allemaal als een dolle in het zweet te werken om strak en leuk voor de dag te komen en vervolgens hullen we ons in pakjes die het tegendeel bewerkstelligen. Niet écht natuurlijk, maar optisch lijken we allemaal op Bibendum die bovenop de vroegere trucks prijkte.

En dat wil je toch niet? Met ondergoed is het ook al zo’n dingetje. Wanneer je maat 36 draagt, kan ik je op een briefje geven dat dit niet voor je slip gaat gelden. Ik ben namelijk er namelijk het levende bewijs van. Daarnaast is het zo dat klakkeloos aannemen dat je maat ook echt je maat is, eveneens vragen om ellende blijkt. Dat is namelijk ook niet zo. Er bestaat ook nog zoiets als pasvorm. Waar je bij de ene broek middenin de 36 of 46 staat, zit ie bij de volgende als een vacuümpan om je krent heen geplakt.

Dan zou je halsstarrig kunnen vasthouden aan je maatje weet ik veel, maar beter is het om gewoon te kijken hóe het daadwerkelijk aanvoelt en staat. Want serieus, te klein maakt je er niet mooier op. Een strakke broek met een te kleine string eronder, maakt dat je eruitziet als juffrouw vierbil. Een t-shirt met een te strakke beha eronder laat het  lijken alsof in een braam bent veranderd. Bulten overal. En dat allemaal omdat je zo nodig vindt dat alles afhangt van maten en verrekt je aan te passen aan het item. Flexibel zijn heet dat.

Te kleine schoenen zijn ook zoiets. Dan vindt je het paar van je dromen; perfecte klittle shoesleur, perfecte vorm en niet zo perfecte… pasvorm. Ja maar, ja maar, ja maar het is zó mijn maaaaahaaattt” denk je dan. Nou. Doe toch maar niet. Koop ze zelfs niet als zit-schoenen. Been there, done that, en heb dit jaar voor een Godsvermogen aan te krappe, te onflatteuze, te slecht zittende schoenen weggekegeld. Zonde van mijn euro’s al zeg ik het zelf. Voor schoenen heb ik maar één regel: ZE MOETEN NOOIT HOEVEN IN TE LOPEN. Zelfs niet wanneer de verkoopster op het graf van haar overleden oma zweert dat het écht bij dit merk hoort. Dank je de koekoek.

Nou zie ik in winkels maar al te vaak dat een verkoopster een broek aan wil smeren die gewoon niet kan (in mijn beleving dus hè) Die laat een vrouw de winkel uitwandelen met een exemplaar die ontzettend afbreuk doet aan haar figuur. Nou hoef je natuurlijk niet iemand te beledigen (want daar blinken wij dames in uit: beledigen – vooral ons beledigd vóelen trouwens, daar zijn we nóg beter in) maar om nou iemand met een doorschijnende stretchbroek en te krap ondergoed naar een begrafenis te laten gaan is ook weer zowat.

En mensen vertrouwen veelal op het oordeel van de verkoopster. Daarvoor staan die mensen namelijk ín de winkel. Ik kan me overigens heel goed voorstellen dat het andersom ook vaak het geval is. Dat de klant weigert aan te nemen dat iets gewoon niet kán, maar kriegelig wordt wanneer de adviserende partij subtiel probeert te hinten dat ze misschien beter iets anders moet proberen.

Misschien is dit wel de onfatsoenlijkste blog die ik ooit geschreven heb. Misschien stap ik nu wel op een paar hele zere zielen. Sorry daarvoor. Ik probeer slechts voorzichtig doch duidelijk te maken dat we ons eens wat minder moeten blindstaren op de maatvoering. Op dat wat waar we ons soms zo aan vast klampen. Maat zegt niets. Hoe het líjkt des te meer. Want het is eeuwig zonde wanneer je pokémonje figuur verpest en vrijwillig de hele dag naar adem wilt happen omdat je gelooft dat je gewoon maatje X hebt.

Mijn tante zegt altijd: “In ruimte is wel te wezen”. Ik denk dat ik me daar maar volledig bij aansluit. Hoewel ik me heus niet in hobbezakken hoef te hullen zal ik als ik moet, uiteindelijk kiezen voor een maat groter dan een maat te klein om er vervolgens uit te zien als iemand die de kleinste maat draagt… #omdenkenheetdat Het maakt niet uit wélke maat je draagt, zo lang je maar kiest voor de variant die het beste in jou naar boven haalt #sizedoesmatter  😉

4 gedachtes over “Size does matter…

  1. redwineredlips zegt:

    Voor je onfatsoenlijkste blog, vind ik ‘em nog zeer goed meevallen hoor! Maar misschien is dat ook omdat ik me niet aangesproken voel :p
    Ik houd niet zo van strakke kleding, mijn huid moet kunnen ademen (en ik ook, haha). Wat te grote kleding betreft, kan ik me wel al eens laten gaan, zo lekker comfortabel en baggy. Maar, no worries, nooit mijn bh :).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s