We were born to be real, not perfect

perfectPerfectionisme. Het is een fantastische eigenschap maar tegelijkertijd een afschuwelijke eigenschap. Het kan je tot onmogelijke hoogtes brengen maar net zo snel in de diepste dalen laten flikkeren. Ik ben er supertrots op en ik haat het tegelijkertijd. Want het houdt je veel en vaak bezig. Bijna dwangmatig lijkt het soms wel. En dat is nou net iets wat dus niet de bedoeling is.

Ik zag het van de week weer. Op een moment dat ik er juist helemaal niet mee bezig zou willen zijn. Op een moment dat ik juist alleen maar zou moeten genieten; al was het alleen al omdat het half uurtje me meer kost dan me lief is 😉 Dan lijkt genieten me wel het handigst wat je kunt doen in plaats van me druk maken om iets wat niet is.

Ik zat namelijk op het paard en zweette me drie slagen in de rondte. Ik stapte, draafde, maakte figuren (of poogde althans) en galoppeerde. En terwijl ik zo rondreed probeerde ik te verbeteren waar de instructrice me op wees. Meer been links, meer teugel rechts, handen rechtop houden, duidelijk zijn, strenger optreden en wat al niet meer.

Op een gegeven moment vroeg ze me of ik het bij kon houden, of ik het volhield, omdat het best intensief was. Nou was het fysiek volhouden no problemo, maar mijn hoofd was ondertussen overuren aan het draaien omdat ik ZO GRAAG goed wilde zijn in wat ik deed. Ik wenste bijna luidop dat ik alles wat ik moest doen gewoon KON. Dat ik het dier kon laten doen wat het moest doen en als een volleerd ruiter de bak sierde.

Maar dat was dus niet. Ik kan heus wel aansporen en sturen, maar voordat ik rond rijd als Anky van Grunsven ben ik, ehm, laat maar. Dat gaat gewoon nimmer gebeuren. En het punt is: DAT HOEFT OOK NIET. Waarom ik zoveel hoofdletters gebruik? Om aan mezelf duidelijk te maken waar het om gaat.

Maar dat is nou net het hele eier eten. Dat is nou net wat dat achterlijke perfectionisme is: iets najagen wat nergens over gaat. Iets ambiëren wat je eerder koppijn dan voldoening bezorgt. Want weet je, het is toch nooit goed genoeg. En ik probeer mezelf dagelijks te overschreeuwen en mezelf toe te spreken dat het dat WEL is, maar blijkbaar zit het dieper geworteld dan ik wil. En daar ben ik zo klaar mee. Het verpest te veel en het brengt me niks. En maandag kostte het dus gewoon geld omdat ik bijna vergat te genieten van een half uur plezier en wilde uitblinken in mijn kunnen…#ikleerhetnooitvreesik

In het sporten ondervind ik het ook. En dat heeft voor tegenvallende resultaten gezorgd. Kan dat? Jazeker kan dat. Wanneer je jezelf maar gek genoeg maakt zorgt dat voor een belachelijk hoog stresshormoon wat ervoor kan zorgen dat je er op het moment Suprême uitziet als Dik Trom. Nou was dat niet het geval, overdrijven is ook een vak, maar het was me niet tweehonderd procent naar de zin.

Schrijf ik dit nu echt op? Ja, ik schrijf het echt op. Is het realistisch? Nee, het is verre van realistisch. Zullen mensen nu zuchtend ophouden met lezen? Ja waarschijnlijk wel. Boeit me dat iets? Nee, eigenlijk niet. Want naar alle waarschijnlijkheid ben ik niet de enige op deze aardkloot die zichzelf opzadelt met flauwekul en waanideeën. Die een doperwt opblaast tot het formaat van de planeet Aarde en daar dan ook nog es helemaal in opgaat…

Maar goed, het was dus wel zo. Ik heb me kapot gewerkt om mezelf te verbeteren en toen het moment daar was, was ik zó kapot dat ik de barbell voor de foto amper omhoog kon houden. Ik was volledig uitgeput. De wallen onder mijn ogen zijn op bijna elke foto zichtbaar en ik ben eeuwig dankbaar dat de Photoshop functie is uitgevonden.

Maar waarom was ik dan zo gestrest? Ik wist toch wat ik kon verwachten? Je zou denken dat je de eerste keer nerveuzer of gespannener bent dan een tweede keer? Nou, niets is minder waar. Ja, bij normale mensen misschien wel, I dunno, maar bij mij werkt dat andersom.

Het hele traject deed ik al anders niets dan mezelf vergelijken met hetzelfde moment van een jaar eerder. En dat is op zich een goed ding toch? Iedereen kent die quotes wel van “jezelf niet met een ander vergelijken blablabla”. Maar het werkte nu averechts. Want ik vergat dat ik een heel ander beginpunt had (lees: meer kilo’s, meer reet, meer alles). En achteraf te weinig tijd om mijn doel te bereiken denk ik. In elk geval meer zichtbare abs. Ja misschien had het anders gekund, maar dan had ik op het laatst alleen nog maar komkommers lopen knagen en dat was nou net óók niet de bedoeling.

De dag voor de shoot maakte ik foto’s van mezelf, in de spray tan: eureka wat een uitvinding is dat 😉 Ik kan niet anders dan zeggen dat ik uitermate tevreden was. Maar eenmaal op weg naar het hotel kakte ik in. Beetje bij beetje werd ik stiller, onzekerder en dorstiger… Wat heel logisch was want ik dronk niet meer tot aan de shoot. Of nee, tot en met de shoot.

Met een droge strot werd ik midden in de nacht om de haverklap wakker in het hotelbed. Me nóg steeds afvragend of mijn voorspellingen goed waren: het was vast niet zo goed als het jaar daarvoor. Tegelijkertijd bleef ik mezelf oppeppen dat mijn billen en schouders weer wél beter waren geworden dus moest ik dat wat mij tegenviel maar voor lief nemen.

De ochtend brak aan, ik maakte de dertigduizendste buikselfie om te kijken en te vergelijken (dit kan niet waar zijn ….) en begon aan de make-up. Dikke prima. Krullers in het haar en gaan met die banaan. Op naar de studio. Maar eerst nog even de stad in want we waren wat aan de vroege kant. Solidair als mijn wederhelft met me was ontbeet hij pas om 12.00 en genoot van zijn stokbroodje met weet ik veel. Ik heb niet gekeken. Wel zag ik het koekje liggen wat mij aanlachte naast de dampende koffie. En ik? Ik draaide me om en wachtte. Met krullers in mijn haar die met de minuut zwaarder werden.

Het moment was daar dat we op zoek gingen naar het adres. Net als vorig jaar. Het was super tof Jeroen weer te zien en de shoot was dat óók. Ik vind het al een godswonder dat ik, preuts dat ik ben,  zomaar in een onderbroek, string of beha in zo’n studio rond drentel alsof ik thuis ben (daar zal de spray tan wel een beetje aan bijgedragen hebben 😉 ) dus daarover niets dan goeds.

Dat ik moe was begon me parten te spelen en het werd moeilijker om op mijn houding te letten tijdens het maken van de foto’s. Het valt me op, op hoeveel foto’s ik met een chagrijnig hoofd poseer. Terwijl ik denk dat ik blij kijk, kijk ik meer van: “Kan het ook sneller?”. Te zot eigenlijk. Gelukkig zitten er ook heul veul bij waarbij ik zichtbaar geniet en warempel ook kan lachen, maar die bitch face staat op wel heel veel plaatjes vastgelegd… Die ik uiteraard niet bestel natuurlijk 😉

Maar wat me nou het meest ergert is het volgende. Niets aan de shoot; die wil ik gewoon weer, want het was ontzettend gaaf, net als de vorige keer. Nee, wat mij ergert is dat het stemmetje in mijn achterhoofd aan de lopende band loopt te roepen dat het niet ‘perfect’ was. Dat er nog van alles aan mankeerde wat toch best wel jammer was. Dat mijn shape niet was om van naar huis te schrijven. Dat het gewoon, niet goed genoeg is.

En dat maakt me eigenlijk ook best verdrietig. Want toen ik een paar proeffoto’s aan een lieve vriendin liet zien was die duidelijk: WAAR HEB JE HET OVER?? Nou heb ik haar uiteraard de putterige en onflatteuze foto’s onthouden (die worden namelijk ritueel verbrand), maar er zaten vorig jaar natuurlijk óók genoeg lelijkerds tussen die ik niet genomen heb en die dus ook niet meer in mijn herinneringen zitten.

Ik kon niet anders dan toegeven dat mijn hersenspinselen met me op de loop waren. En dat is niet fijn. Het is zo makkelijk om tegen een ander te zeggen dat ie moet ophouden met doordraaien, maar het is bijna niet op jezelf toe te passen. En er zijn tijden dat het best goed lukt. Dat ik echt geniet en trots ben op dat wat is, maar er zijn ook zeker momenten dat het irrationele overheerst. En dat is kut. Niet in de laatste plaats omdat ik ook een dochter heb die ik niet wil opzadelen met een negatief beeld (wat in de meeste gevallen ook nog eens nergens op gestoeld is)

Alles moet perfect zijn. Het moge duidelijk zijn. Ik denk dat de link naar het pesten van vroeger makkelijk gelegd is. Want wanneer ik terugdenk aan mijn jeugd, vooral vanaf mijn elfde jaar ongeveer, voelde ik me niet mooi. Ook niet lelijk, dat is ook een stap te ver, maar ik was nooit de mooiste. Er waren altijd anderen mooier, knapper en slanker (slanker?? wtf?! Ik was nog geeneens puber!) Er was werkelijk ALTIJD kritiek vanuit álle hoeken: “Paulina is wel druk hè?” “Ze is nooit eens stil”. “Ik kan er wel gek van worden”. “Ze heeft wel overal een mening over hè?” Ze is wel uitgesproken” Ze heeft wel gekke kleren aan” . “Ze is”, ze is, ze is….

Ja ze is. Ze is zichzelf. Niet meer dan dat. Maar blijkbaar heeft ze zich altijd te veel en te vaak aangetrokken van wat de rest van de wereld ervan vindt. Ze heeft haar stinkende best gedaan om van dit gevoel af te komen en dat is helaas niet voor 100% gelukt… Ze heeft blijkbaar meer kritiek in zich opgenomen dan haar lief was en zie dat nu nog maar eens kwijt te raken. Het valt niet mee in elk geval…

Maar perfect zijn is niet nodig. Perfect zijn bestaat ook simpelweg niet. De beste zijn in alles heeft ook weinig zin en brengt ook niet ultiem geluk. Het is voldoende om gewoon een leuk leven te hebben. Om te genieten van de dingen die je lijf en geest je toestaat en om gelukkig te zijn met dat wat je in de tijd die jou gegeven is MAG doen. Want ik weet heus dat het hele leven alles behalve vanzelfsprekend is.

Godallemachtig wat een horror blog dit. Ik vraag me dan ook oprecht af of het wijsheid is om zoveel zeikerigheid in bijna 2000 woorden te proppen. Maar wat kan mij het schelen. Het is mijn blog tenslotte. En ik ben heus op de goede weg. Ik denk dat ik de foto’s maar eens ga selecteren. De mooiBestand 20-09-17 10 35 30ste eruit pik en dan vooral degenen met een blij gezicht 😉

Paulina is namelijk best een leuk mens. Ze is wel uitgesproken, dat wel. Ze is ook erg druk, inderdaad. Ik kan er best wel es gek van worden, van haar eeuwige gekakel. En stil? Dat is ze alleen als ze slaapt. Maar dat maakt haar uniek. Dat maakt haar zichzelf. Dat maakt haar gelukkig. O ja, wat ze niet is? PERFECT 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s