Wanneer klaar voor verandering?

De juiste reden om te veranderen.  Bestaat die eigenlijk wel? Als ik alle goeroes mag geloven moet je vooral intrinsieke redenen hebben om het te doen. Of nou ja, om het vól te houden dus. Ergens mee beginnen is niet zo heul moeilijk. Intrinsieke redenen zijn redenen omdat JIJ het wilt.

Nou hebben we daar wel een punt te pakken. Want, iets doen wat een ander van je verwacht is een toneelspel opvoeren. En dat hou je meestal niet een leven lang vol natuurlijk. Doodvermoeiend lijkt me dat. Ik vind toneelspelen om de schijn op te houden ook vermoeiend en dat duurde ongeveer een verjaardag of bezoekje lang. Maar mijn hele leven? Of een groot gedeelte ervan? Gaat mij niet lukken. Ik donder door de mand.

Eigenlijk heeft het te maken met jezelf kunnen zijn. En dan niet compleet met scheten enzo, dat gaat net wee een stapje te ver. Maar gewoon, jezelf laten zien zoals je bent. Met je verlegenheid, je harde gelach, je gehik en geschater of hoe je ook maar bent. Van binnen alsook van buiten.

Ik heb een vriendin gehad waarbij ik dat niet kon. En ik denk ook mede daarom dat de vriendschap beëindigd is. Terwijl het al best een langdurend exemplaar was. Maar dat is niet een garantie dat het ook de rest van je leven duurt. En geeneens omdat er een knallende ruzie is geweest of niets; dat hoeft helemaal geen reden te zijn. Op een dag stuurden we elkaar een appje met de opmerking: “ik geloof niet dat we nog eens afspreken hè?” Daarop kwam het antwoord: “Nee, soms lopen dingen nou eenmaal zo. Maar het was leuk de afgelopen twintig jaar. Ik wens je het beste”. Zoiets.

Afbeeldingsresultaat voor voorbijgaanAls ik het teruglees best wel hilarisch; en nuchter vooral. Maar tegelijkertijd mooi dat het zo kon. Dat het niet iets is waarbij je wroeging of wrok hoeft te koesteren. Al is dat niet helemaal de waarheid bedenk ik me opeens want ik heb er best wel lang over nagedacht (vooral na die tijd) en me afgevraagd waarom het niet eerder gebeurde? Zo leuk was het eigenlijk nou ook weer niet geweest. En alle gebeurtenissen op een rijtje zettend had het wel eerder kunnen stoppen. Nou, ik denk omdat overal een tijd voor is. Afdwingen is niet altijd een optie…

En daar zit denk ik ook weer de kern van de eerste alinea. De reden om te veranderen moet van binnenuit komen. Op een dag moet je iets niet meer willen. Of iets juist heel graag willen. Op een moment moet je klaar zijn met een bepaalde gedraging. Het moet je opvallen dat hou jij je houdt of gedraagt vermoeiend is en jou niet tot zijn recht laat komen. Wanneer je bijvoorbeeld ondergesneeuwd raakt door een ander, of wanneer je je anders gedraagt dan thuis bij degenen die van je houden zoals je gewoon bént. Dat. Wanneer dat muntje opeens valt kun je vaak ook knopen doorhakken.

Maar het kan ook gebeuren dat je met jezelf ‘breekt’. Dat je dingen van jezelf ziet die je opeens helemaal niet leuk meer vindt. Een instelling, gedachtes, je uiterlijk. Dat kan van alles zijn. Dat je op een dag in de spiegel kijkt en denkt; nu is het mooi geweest: dit kan beter. En je vervolgens een transformatie ondergaat. Dat kan dus hé. Ik heb het ook gedaan. Toen ik tegen de twintig aan zat en opeens óók knap en leuk wilde zijn. And so I did.

Op een dag besloot ik mijn lange haren blond te verven (oké, blonde lokken met gevaar voor eigen leven toen ze die halve meter door zo’n kutkapje heentrokken…), contactlenzen te nemen, af te vallen en eens een portie flink te bakken onder de zonnebank. Ik ben namelijk van team Campina dus zo wit als een glas karnemelk.

Maar ik weet ook nog zo goed dat ik die transformatie bewust inging. Dat ik terugkwam van een vakantie met mijn vriend en mijn broek niet meer paste. En die was niet eens veel te krap toen ik vertrok. Ik had de mooiste vakantie ooit gehad en voelde me geliefd. Toch besloot ik bij het terugzien van de foto’s (waarop ik me overigens heel goed voelde) dat ik er op mijn twintigste niet uit hoefde te zien als ééntje van veertig-plus. En ik weet niet, maar opgetut zie ik er verdorie nu op mijn 42e nog jonger uit als op die foto van toen ik twintig was… Rara hoe kon dat?

Ik viel af, verfde mijn haren, nam een andere bril en lenzen en trok fatsoenlijke hippe kleren aan – waarvan ik enkele stukken nog altijd draag #ikmaakmijneigenretrostijl … Maar het kón omdat ík degene was die dit wilde. Ik wilde mezelf anders zien. Ik wilde mooier zijn. Lief was ik al, en leuk ook, maar mooi… Zo had ik mezelf eigenlijk nog niet eerder gezien. Een ander was altijd mooier. Misschien heeft het te maken met mijn pestverleden. I dunno. Maar waar het ook maar vandaan kwam, het kwam in elk geval vanuit mijn hart. Ik denk dat het daarom ook lukte en ik heel goed zag dát het gelukt was. Chapeau. Ik voelde me geweldig.

Uiterlijkheden en vriendschappen liggen natuurlijk niet persé op een lijn. Maar in dit geval denk ik wel dat het er mee te maken had. De eerdergenoemde vriendschap is gesloten ten tijde dat ik kwetsbaar was. Ik kwam net van de MAVO en had niet echt heel veel zelfvertrouwen. En eigenlijk is dat lang zo gebleven. Pas toen ik mijn eigen gecreëerde transformatie onderging kwam dat een beetje tot bloei. Ik werd subiet niet langer uitgenodigd op feestjes (in de drukke avond) en mocht op de middag langskomen. Dat viel me pas later op.

In de tijd dat we nog stapten herinner ik me vaak zat dat ik mijn vriendin wat vroeg in de disco en ze net deed of ze gek was. Ze negeerde me dan compleet terwijl ze te midden van hordes jongens (die haar overduidelijk wel zagen zitten) alle aandacht kreeg. En ik stond er dan naast; gereserveerd en met bril op en irriteerde me mateloos. Ik had nul aandacht van jongens met mijn kortere haar en bril, ik wapperde elke kanshebber provisorisch af waardoor ik wederom een scheld kanonnade op me afgevuurd kreeg en was een echte laatbloeier als het op vriendjes aankwam. Wel was ik trouwens altijd verliefd. Op de een of andere manier maakte dat niet zoveel uit haha 😉 Verliefd zijn mag altijd; daarvoor hoeft het niks te worden.

Ik denk dat ik wel een handige vriendin was. Impopulair en niet knap. Heel handig voor iemand die dat wel is en een portie vergelijkingsmateriaal zoekt. Toch was ik blij dat ik aansluiting gevonden had en dat iemand me onder zijn hoede genomen had. En deze vriendschap bleef dus ook nog vele jaren bestaan. Tot een jaar of vijf terug. Toen was het na een appje over en uit. En dat was voor beide partijen goed. We waren elkaar ontgroeid. Of gewoon zat van elkaar. Dat kan ook.

Afbeeldingsresultaat voor friendship endsWat mij wel eens opvalt is het geklaag van mensen wanneer een vriendschap beëindigd wordt. Of wanneer mensen elkaar zwaar tegenvallen; wanneer één persoon uitgemolken wordt of altijd alles moet regelen of regisseren. Wanneer het dus eigenlijk altijd om één persoon draait en dat is niet degene die klaagt. Of misschien juist wel…💁‍♀️

Wanneer iemand een vriendschap beëindigt kan dat luidop zijn maar ook vaak genoeg laat men het doodbloeden. En weet je, dat is eigenlijk heel oké. Want vaak, wanneer je terug kijkt op deze (langdurende) relaties, kun je zelf heel goed constateren dat het niet een gezonde vriendschap bleek. Dat je haar of hem helemaal niet zo leuk vind of vond en dat je waarschijnlijk een heel logboek vol hebt staan met incidenten die voorvielen waardoor je je gekwetst voelde. En flink ook. Dat jij nooit eens je verhaal kwijt kan en dat hij of zij alleen de aandacht opeist. Dat hij of zij je regelmatig in de kak zet of voor schut. Zoiets.

En dan opeens is het over en uit en jammer je daar weer over. Dat hij of zij dat wel heeft geflikt. Mensch, wees er blij om. Wat spaart het toch een energie uit nu je daar niet meer mee hoeft te dealen. Opgelucht ademhalen. Maar wat zo gek is, kom je elkaar dan tegen in de stad, dan is er áltijd iemand die de ander negeert. Alsof we goddorie kleuters zijn! Je kunt toch gewoon geen vrienden of vriendinnen meer zijn zónder met modder te gooien of elkaar te bekletsen? Hou je bagger voor jezelf en accepteer dat sommige dingen niet voor eeuwig zijn. Helemaal als je jezelf ten tijde van de vriendschap al afvroeg waarom de ander zo naar of kwetsend doet? Of wanneer je vaak genoeg denkt; dit past absoluut niet bij mij.

Ik geloof dat we mensen tegenkomen gedurende ons hele bestaan. Sommige blijven lang hangen (en jij ook) en anderen maar kort. Maar daarover hoef je niet te treuren. Bij bijna alle relaties die stuklopen (of beëindigd worden) kon je dit op je vingers natellen of had je het kunnen verwachten. Dat heet onderbuikgevoel. Als je dat negeert kom je bijna altijd bedrogen uit. En nou is dat niet een ramp, als je dan maar niet steeds jammert dat iemand je heeft gedumpt of dat een vriendschap kapot gegaan is.

Het is niet leuk wanneer jij degene bent die niet de knoop doorhakte (ik denk iets met eergevoel), maar aan de andere kant was jij er misschien te bang voor en eigenlijk wel opgelucht dat het over is. Dat kan ook. Daarvoor hoef je je niet te schamen. Jezelf afvragen of je soms niet leuk genoeg was of weet ik veel wat voor reden heeft ook weinig zin. Diegene vond de vriendschap (of jou) ook niet leuk meer. Wanneer iemand altijd stom doet of gemeen geldt daarvoor hetzelfde. Dat ligt niet aan jou. De ander is gewoon een Akeligsma. En daarop kun je weer concluderen dat deze liefde hoogstwaarschijnlijk ook niet eeuwigdurend is en het wachten erop is wie als eerste de stekker eruit trekt.

De moraal van dit lange verhaal: veranderingen moeten uit jezelf komen. Welke veranderingen dat ook mogen zijn. En af en toe verandert iemand anders zodat jij wel mee moet veranderen. Uit een vriendschap stappen bijvoorbeeld. En dat dat helemaal niet zo erg is als we af en toe roepen. Want achter alle deuren die sluiten wacht weer wat nieuws. En zelf een deur dicht smijten kan juist heel verfrissend zijn. Of dat nou een koelkastdeur is of een deur van een vriend(in). Pas wanneer je je realiseert dat je iets anders wilt is je hand sterk genoeg om hem zowel te openen als dicht te trekken.

Fijne dag verder!

Met je vieze hoofd na het hogedrukspuiten van je erf. Ach nou ja, jezelf zijn is gewoon het allerfijnst 😉

2 gedachtes over “Wanneer klaar voor verandering?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s