Glazen bol

Hoe vaak gebeurt het in het leven dat je ‘achteraf’ denkt, alles heeft een reden? Best wel vaak denk ik. Toch gebeuren er ook veel dingen waarvan ik hoe ik mijn best ook doe, géén reden kan verzinnen. Maar toch, meestal na verloop van tijd krijg je ook daarover vanzelf een ander inzicht.

Een jaar of vier terug ging ik eens naar een Paranormale Beurs. Daar kom ik al jaren, al was het alleen al vanwege de kraaltjes en de glimdingetjes die de ekster in mij aanwakkeren. De prachtige (half)edelstenen, de geur van wierook (of zoals Dominic het sarcastisch noemt de lucht van een Boeddhistische tempel) en de hoop er iets van op te steken of aan over te houden; al is dat soms slechts een lege portemonnee.

Op zulke beurzen is het vooral een kwestie van (leren) naar je gevoel te luisteren. En dat is soms best moeilijk. Vooral wanneer het je eerste keer is en je heel graag iets leuks wilt horen ben je geneigd bij elke willekeurige glazen bol aan te schuiven. En sommigen maken daar natuurlijk dankbaar gebruik van en laten jou door het hele alfabet te gokken allerlei dingen zeggen waardoor het ‘appeltje eitje’ is om een hele toekomst te voorspellen of verleden samen te vatten.

Toen ik voor de eerste keer naar zo’n beurs ging, lang, lang geleden, was ik ook zo nieuwsgierig. Ik nam plaats bij een man aan een joekel van een tafel en mijn moeder ging naast me zitten. Dit omdat wij altijd sámen naar zo’n beurs gaan. Al was het alleen al vanwege de hilarische verhalen nadien gecombineerd met een schaal bitterballen of kaashapjes en cappuccino.

Eerst was mama aan de beurt en die vond het wel prima. Hier en daar maakte hij een rake opmerking en begon haar lichaamstaal af te lezen. Na een kwartier en vijftien euro verder was ik aan de beurt. En ik? Ik vond het niks. Ik vond de man niks, zijn houding niks en eigenlijk vond ik alles niks. Maar ik zat al en bleef zitten; omdat ik dacht dat dat hoorde.

Terwijl ik daar zo zat en de kerel zijn relaas op mij botvierde verzamelde zich een groep mensen achter mij. Met in het bijzonder een lange man met een beige regenjas aan. Ze stonden er met de neus bovenop en ik voelde me hoe langer hoe onbehaaglijker en was blij dat het afgelopen was. Ik rekende af en beloofde mezelf nooit weer bij deze kerel aan tafel te gaan zitten. Hij was té opdringerig en zei dingen waar ik me onplezierig bij voelde. Wat er precies gezegd is weet ik geeneens meer, het vervelende gevoel bleef achter.

Het consult voorbij, deden mam en ik een bakkie en ik vertelde haar van die groep mensen achter ons. Mam was lichtelijk verbaasd. “Ik weet niet over wie je het hebt, maar er waren geen mensen achter ons hoor…” “En die man in die lange jas dan?” “Nee, ook niet gezien. Er liepen wel mensen over de beurs heen maar die stonden niet bij ons, die liepen gewoon heen en weer” Mijn argwaan was gewekt en ik dacht een moment dat ik niet goed bij mijn hoofd was. Ik had ze namelijk écht gezien vanuit mijn ooghoeken…

Tijdens datzelfde bezoek schoven we ook aan bij een vrouw met grijs haar en een rode trui. Ze was een lieve vrouw, ietwat druk en een kinderparagnost. Dat op zich interesseerde me al en ik vond het interessant te horen wat ze zoal deed en te vertellen had. Ze noemde verschillende dingen op over mijn kinderen die in één keer raak waren. Ze vertelde hoe ze konden doen, hoe hun karaktertrekjes waren, dat het een jongen en een meisje waren en over hun vorige levens…

Over hun watte?? Ja dus. Over hun vorige levens. Ze vertelde dat Dominic in een vorig leven in een Scandinavisch leger gezeten had waar hij een redelijke functie bekleedde. Grappig om te horen want hij had al eens gezegd dat hij ‘vroeger soldaat was’ en tekende kastelen met de Zweedse vlag erop.

Het meisje was vooral wijs. Ze was een oude ziel die al vele levens achter zich had en genoot vooral van het leven die ze nu had. Ze was creatief en hield van het leven. Ook vertelde ze me dat er nog eens een derde kindje zou komen wat hoogstwaarschijnlijk een jongetje zou zijn met een zeer sterke eigen mening en eigen wil. I rest my case.

De incidenten bleven me bij en wij bleven zo nu en dan beurzen opzoeken. Zo nu en dan was er eens iemand die rake dingen zei, meestal bleef het bij vermaak. Zoals de eerste keer gebeurde niet weer.

Tot een jaar of vijf geleden dat we aanschoven bij Bert. Bert had meegedaan aan ‘het Zesde Zintuig’ een programma op RTL wat gepresenteerd werd door Beau van Erven Doorens. Misschien heb je het gezien.

Bert begon de volledige familiegeschiedenis van mijn vaders kant op te ratelen met vooral alle dingen die zich in die tijd afspeelden. Hij vertelde over de omgeving, de mensen, de gebeurtenissen en de gevoelens die heersten. Hij tekende een plattegrond van de provincie en wees de plekken des onheils secuur aan. Hij bezorgde ons kippenvel.

Ook ik was aan de beurt. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Wat had hij te vertellen? Nou, eigenlijk best heel veel. Hij vertelde me dat ik rond mijn veertigste jaar mijn draai zou vinden. Dat ik iets ging doen waar ik gelukkig van werd. Dat ik in mijn element zou zijn. Ik zou dingen ondernemen wat mij vreugde zou brengen.

Mijn fantasie sloeg op hol! Wat zegt hij daar? Geluk? Succes? Geld misschien?? Ik vroeg hem concreter te zijn maar die vlieger ging niet op. Concreet zijn ze zelden op deze beurzen en zelfs Bert die al veel spijkers op zijn kop had geslagen kon niet meer dan dit zeggen. Er zou iets gaan veranderen, maar wat? Dat kon hij niet zeggen. Alsof hij mijn gedachten kon lezen kreeg ik wel een waarschuwing mee: je kunt het niet afdwingen. Je hoeft het niet op te gaan zoeken en je hoeft niet je hele leven om te gooien om het proces te versnellen. Heb geduld, wacht af en zie wat er op je pad komt; hoe je leven zich ontwikkelt.

En dus ging ik mezelf rijk rekenend huiswaarts terwijl ik me luidop afvroeg wat voor spannende dingen er toch wel allemaal op mijn pad zouden komen. Tegelijkertijd bespraken mam en ik wat hij verteld had over de familie en zijn gebeurtenissen en waren we diep onder de indruk. Er was door ons niks verteld en toch zei hij zoveel dingen die klopten. Jammer genoeg was het geen goed nieuws. Slechts een realistisch beeld van het verleden. Of nou ja, het was misschien wél goed nieuws want we realiseerden ons terdege dat de negatieve cirkel na zoveel jaar doorbroken was. De gewelddadige tijd van toen, was er niet meer.

Ik besloot na verloop van tijd om een webwinkeltje te starten. Eentje met mijn schilderijtjes omdat ik van schilderen hield. Ik ging volledig los. Tot diep in de nacht zat ik te schilderen of mijn leven ervan af hing. Want in mijn achterhoofd hoorde ik Bert zijn voorspelling. Maar ik heb zowel een kracht als zwakte: 200% geven en bestaat de mogelijkheid dat je dan vol op je bek gaat. En dat gebeurde. Afschuwelijk vond ik het. Een mega teleurstelling. Vooral naar de buitenwereld toe. Het gevoel iets te proberen en te bewijzen, ten overstaan van alle familie, vrienden en kennissen falen. Het was mislukt. Toch hield ik mijn hoofd recht en realiseerde me: je kunt nooit spijt hebben dat je het niet geprobeerd hebt.

En dus kwamen er andere dingen op mijn pad. Ik ging sporten. Meer, beter, letten op mijn voeding en doen wat ik leuk bleek te vinden. Maar vooral, ik ontwikkelde me. Ik veranderde van onzeker naar zeker(der) ;-). Ik leerde accepteren, mijn grenzen opzoeken, verleggen en sterker te worden. En tegelijkertijd veranderde daarmee mijn zelfbeeld en uiteindelijk had dat óók een flinke uitwerking op mijn verdere keuzes en beslissingen.

Er gebeurde meer. Er vond een bedrijfsovername plaats. Mijn vader maakte plaats voor mijn broer en mij en ik werd (alsnog) ondernemer. Een positie waarin ik mezelf kan zijn, kan regelen, kan creëren, volwassen kan zijn, maakt dat ik elke dag met plezier mijn werk uitoefen. Ook dit was iets wat ik nooit had voorspeld. Pa wilde namelijk tot zijn 100e directeur blijven en dat was hij per slot van rekening nog lang niet.

Per ongeluk kwam ik in een familie-opstelling terecht. Per ongeluk? Ja dat kan. Je komt ergens waarbij je denkt: “Why in the name of … ben ik hier naartoe gegaan??” Je ziet iemand staan waarvan je denkt ‘ach, komaan, doe es iets geks’ en tien minuten later sta je grienend, zonder bedoeling, een stuk verleden te verwerken. Iets van je af te gooien. Een laagje af te pellen. Zo eenvoudig zeg ik? Ja, zo eenvoudig. Alweer iets wat onverwacht op je pad komt maar wat blijkbaar voor je weggelegd was.

Door de tijd heen leerde ik mensen kennen, verlieten ze mij, verliet ik hen, openden deuren en gingen andere deuren dicht. Als vanzelf. Want zo gaat het leven; als vanzelf. Tot een paar weken terug leerde ik éindelijk ‘los te laten’. Na een paar maanden pijn in mijn schouders en nek, snapte ik opeens dat loslaten en vergeven verlichting geeft. En dus deed ik het. Precies zo rationeel als dat ik dit opschrijf. En ook deze gebeurtenissen samen hoorden bij Bert zijn voorspelling.

Een paar jaar lang genoot ik met volle teugen van Social media. Instagram was het helemaal. Ik postte foto’s, schreef stukjes, genoot van de aandacht en van andermans verhalen. Tot dat hele beeld barstjes begon te vertonen. Ik nam steeds vaker en langere pauzes van IG of Facebook  totdat ik van de een op de andere dag klaar was met de illusie van Instagram. Van foto’s. Het leven bestaat namelijk niet online. Het leven is OFFline. Wanneer ik zie dat kinderen tegenwoordig in de baarmoeder al selfies nemen gaat me dat te ver. En dan moet ik zelf wel het voorbeeld geven aan de mijne. En dus was ook dat, in één klik van de telefoon verwijderd. Voorgoed.

Vorige week gebeurde er iets ingrijpends. Er werd door een sterfgeval een periode afgesloten en tegelijkertijd een nieuwe geopend. En ik dacht terug, terug aan alles wat er de afgelopen jaren gebeurde. Het bracht me helemaal van de wijs en ik vloog op en neer tussen gedachten en emoties. Ik dacht vooral terug aan de gelaten tranen waarmee ik een zwembad kan vullen. Ik dacht terug aan de struggles, de enorme verontwaardiging, aan de dilemma’s, aan de keuzes en aan de uiteindelijke afloop.

Maar weet je, alles bij elkaar was het goed. Het was gewoon goed. Met trots dacht ik aan de tijd terug die tot nu toe achter me ligt. Dat we zijn waar we zijn. Dat we hebben wat we hebben en dat dat écht is. En ik dacht wederom terug aan Bert zijn woorden: “dat ik rond mijn veertigste jaar mijn draai zou vinden. Dat ik iets ging doen waar ik gelukkig van werd. Dat ik in mijn element zou zijn. Ik zou dingen ondernemen wat mij vreugde zou brengen”

En dat is precies wat de tijd naar dit levensjaar gebracht heeft en waar ik nog steeds middenin zit. Want zodra je inziet wat gelukkig zijn betekent, wat het voor jóu inhoudt, zet het door. Ik geloof dat ik nog nooit zo gelukkig geweest ben als de tijd waarin ik me nu bevindt. Niet omdat het leven zo perfect is, want dat is het verre van. Maar wel omdat ik heb geleerd te houden van het leven zoals het verloopt.

En natuurlijk zetten situaties je leven opeens op zijn kop, natuurlijk zorgen dingen als ziekte, verdriet en sterven voor scherpe randen. Maar, zolang je erop vertrouwt dat het altijd weer dag wordt, ook al is het nog zo donker, als je erop vertrouwt dat jíj ertoe doet ondanks dat je soms anders denkt, wanneer je weet dat jij de regie over je eigen leven hebt en een ander niet; dan weet je ook dat je zelf de slingers moet ophangen en dat je dat eigenlijk heel goed kunt.

De voorspelling bleek geen jackpot, verre vakanties, topfunctie of succesvol schilderes zijn. Het bleek ook niet 10.000 volgers op een blog of Instagram. Het bleek niets meer dan volwassen worden en het leven omarmen zoals het is. En ook, dat volwassen zijn eigenlijk superfijn is.  Een eenvoudige voorspelling maar wel eentje van onschatbare waarde al zeg ik het zelf 🙂

Bedankt voor het lezen van de lap tekst. Fijne dag lieverds!

Bestand 10-05-17 10 46 24

7 gedachtes over “Glazen bol

  1. JasMien zegt:

    zalig om te lezen!
    zelf zou ik ook eens graag naar zo’n beurs gaan, maar nog nooit gedurfd en niemand om mee te gaan.
    Ik wens je van alles nog het beste en veel sterkte, maar jij bent sterk, dat heb ik al door!

    Liked by 1 persoon

  2. Mrs. Brubeck zegt:

    Zo’n beurzen vind ik larie en apekool (vergeef me), ik kan je ook vertellen dat je geluk gaat vinden en dat er iets gaat veranderen…maar dat terzijde!
    Je zegt het zelf verderop in je blog, het laatste stuk raakt me, dát is het leven!
    Zo mooi en oprecht geschreven…thx! X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s