Opvoeden doe je zó


Voordat ik aan kinderen begon had ik altijd een beetje argwaan voor het hele kindergedoe. Nou ja, niet een beetje, freaking veel! Hoe doe je het? Hoe krijg je ze? Doet het pijn? En vooral, hoe krijg je ze groot?

Achter sommige antwoorden ben ik inmiddels, maar bij veel dingen sta ik nog steeds voor een megagroot raadsel. Ondanks dat ik zelf kind ben geweest (en je zou toch denken dat er geen betere handleiding dan dat is 😉 sta ik nog regelmatig met de handen in het haar om allemaal perikelen op te lossen.

Het is ook nogal wat. Kleine mensjes. Gewoon kleine volwassenen vind ik ze altijd. Ze snappen een boel, ze weten soms meer dan ons en staan zo lekker luchtig in het leven. Totdat ze rond de tien, elf, twaalf jaar worden… Dan wordt het hier en daar een stuk ingewikkelder (naar mijn mening dan hé)

Het zou allemaal wat eenvoudiger worden wanneer er bij elk kind een handleiding meegeleverd werd. Een werkinstructie waarop stapsgewijs aangegeven staat wat je wanneer moet doen voor het beste resultaat. Net zoiets als een recept zeg maar. Maar dan een recept voor een gelukkig leven. Of een recept voor een zo vlekkeloos mogelijke jeugd – voor kind  én ouder.

Zo werkt het dus niet. Meestal is dat maar goed ook. Maar soms is het shitty. Dan weet ik gewoon niet wát je moet doen om het beste ‘resultaat’ te bewerkstelligen. Terwijl het schijnt te zijn dat je kinderen zich, chique gezegd, ‘spiegelen’ aan jouw gedrag. Ook weer zoiets. Bah, wanneer ik deze zin uitspreek voelt dat als iets zeggen met heel veel haar in je mond. Blegh. Spiegelen. Het lijkt op een mega groot vergrootglas waaronder je zelf ligt te spartelen en al je onvolmaaktheden gedwongen aanschouwt. En dat is nou niet iets waar ik niet van sta te juichen.

Het is makkelijker om je kind van leksum te geven (sorry, Fries uitspraakje = de les lezen) en te eisen dat hij of zij stopt met stom gedrag, dan dat je bij jezelf te rade gaat en je afvraagt waaróm doet hij of zij zo? Is het niet gewoon zo dat je kind een rotdag heeft? Of last heeft van puberperikelen? Of dat jij gewoon pech hebt een grotebekkenkind op te wereld te hebben gezet? Het antwoord is doorgaans eenvoudig: NEEN BESTE OUDER, JE KIND SPIEGELT ZICH AAN JOU. Ik heb eerst een kop sterke koffie nodig alvorens ik verder schrijf.

Is het dan zo dat bij ouders / gezinnen waar ‘nooit iets aan de hand is’ de ouders volmaakt zijn en de kinderen zich dus ook ‘volmaakt’ spiegelen? Nee tuurlijk niet! Hello! Wake up! Tringelingeling. Dat geloof ik dus in geen honderd jaar. Het opvoedcircus zou een stukje draaglijker worden wanneer ouders elkaar wat meer zouden steunen in plaats van te verkondigen dat het bij hen ten alle tijde pais en vree is. Dat hun kroost heus ook ruzie maakt. Dat hun kinderen heus ook wel eens een grote mond hebben en dat hun nagelsacht heus ook wel eens ‘iets niet lust’.

Maar gek genoeg lijkt het, wanneer je zelf papa of mama bent en tegen dingen aanloopt, alsof de rest van de wereld in een perfecte staat van opvoeden verkeert. Alsof die gezinnen vlekkeloos en spic en span door de tijd heengaan. Net als in een Verkade reclame. Of zo’n wasgoed commercial. Waar elke vlek na één wasbeurt meteen verwijderd is… Yeah right. Nou dat wasmiddel moet volgens mij nog uitgevonden worden. En dat gezin moet nog geboren worden. Of het leeft ergens op een andere planeet in een andere dimensie. Ook nog een optie. Doe mij dan ook maar een enkeltje samen met mijn gezin; op naar het perfecte leven zonder vlekken en emotionele schrammen. Lekker. Ergens waar iedereen dol op fruit is en nooit gepiept word bij het serveren van macaroni mét groente (insert: mokkende emoticon)

Want Sjeesus alleen al de eettoestanden van onze oudste staan nog op mijn netvlies gebrand. Eigenlijk zou er een regel voor moeten zijn. Een eerstgeborene zou eigenlijk de aller gemakkelijkste moeten zijn in élk opzicht. Hij/zij zou alles moeten willen eten (en het eten ín zijn bordje moeten laten en keurig oplepelen volgens de regels), vlotjes zindelijk moeten zijn (en niet eerst náást de bank gaan zitten poepen in plaats van op het potje) en nooit een grote mond moeten open trekken. O ja, en meteen doorslapen zou ook geen overbodige luxe zijn. En jaloezie bij de komst van een broertje of zusje is eigenlijk ook nutteloos.

Wanneer al deze dingen gewoon zouden zijn, zouden wij ouders het allemaal makkelijker trekken. Maar ja, dat is nou eenmaal niet zo. Ze zijn allemaal verschillend. Waar je bij nummer één denkt ‘van wie hééft hij het?’, valt dat bij nummer twee of drie (soms) op zijn plaats. Sommige dingen horen bij het klein zijn, andere dingen zijn gewoon vette pech en de rest heeft hij van jou. En dan niet eens genetisch, nee gewoon omdat hij jou na-aapt. Ergerlijk hè? Maar het zij zo. Dus het enige wat daaraan te doen valt is voor de spiegel gaan staan en jezelf afvragen hóe je je eigen gedrag kunt veranderen.

Na dit betoog over zelfreflectie omdat ik mijn eigen strubbelingen (en O jee, waarom zó veel??) óók zeer graag in goede banen wil leiden, zal ik er weer een einde aan breien. Ik zal bij mezelf te rade moeten gaan wat ík anders kan doen, om de dingen die ik anders wil zien bij mijn kinderen voor elkaar te krijgen. En dat zal vast pijnlijk worden vrees ik. Want hoewel ik altijd denk, dicht in de buurt van de perfecte homo sapien te zitten, weet ik tijdens mijn nuchtere momenten heus ook wel dat ik daar nog verre van ben.

En ach, dat is best ok. Zolang ik er maar voor open blijf staan dat er altijd winst te behalen valt door zelfreflectie en zelfspot. Want die planeet waar alle was na één wasbeurt vlekkeloos uit de machine rolt is nou eenmaal niet daar waar ik woon. Het is niet anders. 

Dus lieve mensen, mochten er één of twee ouders meelezen na dit verhaal en zichzelf hier en daar in herkennen; realiseer je dan dat ultiem opvoeden niet bestaat. De ultieme ouder ook niet. En dat enige verandering van je kinders hoogstwaarschijnlijk haalbaar is wanneer je je hand in eigen boezem durft te steken. Fouten maken mag. Zelfs een heleboel. Maar omarm ze tegelijkertijd, want alleen door te leren van je fouten maak je van je persoonlijkheid een krachtiger versie; en daar heb je pas écht wat aan wanneer je rodebietensalade van de pas behangen muur af staat te schrapen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s