Happiness is: me time


Ik ben dol op cadeautjes. Ik vind het heerlijk om ze te krijgen, voor mezelf te kopen of nog leuker, om weg te geven! Wanneer ik dan in de winkel rondstruin om wat passends te vinden is er altijd die kinderlijke opwinding van het geven… Hoe reageert degene, hoe leuk vinden ze het en worden ze er blij van?
De kids krijgen ook regelmatig wat leuks. Te vaak naar mijn idee; getuige de vaak ongeïnteresseerde reacties die kinderen zonder het te beseffen laten zien. Maar dat bedenk ik me altijd ná het geven. En altijd zucht ik nadien, ‘jullie krijgen echt véééél te vaak wat, vanaf nú wacht je maar tot je verjaardag!!’. Waar ik me vervolgens nooit aan houd natuurlijk. Want zo’n slapjanus ben ik dan ook wel weer. Ach, elke gek z’n gebrek zullen we maar zeggen. Bovendien word ik elke keer weer dolenthousiast bij het spotten van iets leuks en op zo’n moment  is er dan niemand om mij terug te fluiten…
Het is bijna moederdag. Nou moet ik zeggen dat ik daar altijd een grote afkeer van gehad heb. Tenminste, van het uitgeven van zuurverdiende kindercentjes om de winkelketens te spekken. Het met liefde geknutselde werkje van de kindertjes vind ik lief. Superlief. Daar kan ik echt van genieten. Met een besmeerde boterham of beschuit de trap op scharrelen en een of ander werkje uitpakken terwijl kinderoogjes je vol afwachting aankijken maakt me gewoon week. Als een nat vloeitje.
Nou is het meestal zo dat dagen ervoor al aan mij gevraagd word of ik énig idee heb wat ik ga krijgen? Hoe opgewonden ik daar dan wel niet van moet worden. En in geval van onenigheid, krijg ik niets meer. Dan word het cadeautje mij nog voor het moederdag is al ontnomen omdat ik ‘niet lief ben hoor’. Sigh. Een zucht geeft dan lucht aan mijn diepgeraakte moederhart. Ik zal er mee moeten leren leven.
Ik was als kind zelf altijd onwijs opgetogen over het geven van het cadeautje wat met zoveel zorg in elkaar geflanst was. En het dan meenemen op de fiets naar huis en wensen dat mama het nergens vond. Verstoppen dus… En dat het onderweg niet ging regenen want dan was je cadeautje verpest. En verregend. Alle moeite voor niets geweest. En hopen dat je geen ruzie kreeg met mama want dan wilde je haar niets meer geven. Omdat ze niet lief was.
De dag zelf stommelde je de trap op met je bakkie schuimthee (thee gezet van warm water – hoe goor is dat) en een beschuit besmeerd met ik weet niet meer wat. En dan steevast met een zuiver Idols- kinderstemmetje zingen:
Moederdag, moooooooeeederdag,

Moeder heeft haar beste dag

Moederdag, moooooooeeederdag,

Moeder heeft haar beste dag

Dan geef ik haar ontbijt op bed

En ze drinkt de thee die’k heb gezet

Dan geef ik haar iets leuks cadeau

Een boek, een bloem een sjaal ofzo.
Aaaand again!! Het was vast een tenenkrommend riedeltje maar wel uit het hart. Dat ik het nog weet en zo weer op kan lepelen zegt genoeg. (net als het ‘Onze Vader’ trouwens wat er op school oeverloos in gestampt werd maar dat terzijde) 
Nog een paar nachtjes slapen en dan is het weer zover. Moederdag. Mijn cadeautje heb ik al gekregen. Van míjn moeder. Toen ze belde om te zeggen dat de kinderen lekker mee gingen naar de camping. Eh, kind- EREN ? Hoeveel bedoelde ze precies? Alledrie dus!
Kijk, en dan word ík week hè…? Gewoon bijna vijf hele dagen om te werken, te eten, te drinken, te sporten en te niksen. Wat een onbetaalbaar cadeautje…
Toen de kinderen heel klein waren – babyklein that is-  hoorde ik andere moeders welleens zuchten; ‘oooh, die vakanties zijn zooooo lang, ik ben blij dat ze weer naar school kunnen.’ Vol onbegrip staarde ik ze dan aan. Hè?? Blij? Het is toch heerlijk zulke hummeltjes om je heen??
Inmiddels begrijp ik hun betoog meer dan volledig. Want met de dagelijks terugkerende ruzies, beslommeringen, Netflix discussies (en we zitten pas in de proefmaand van Netflix!) en fruit-en smoothie onderhandelingen is het inderdaad een onbetaalbare luxe om even met jezelf te zijn. Gewoon. Alleen jezelf horen (ja, ik praat met mezelf). Je tijd zelf indelen. Wanneer je de troep opruimt (één krant, één koffiekopje in de vaatwasser) het ook daadwerkelijk netjes blijft. Zelfs wanneer je terug komt van de WC er niets veranderd blijkt. Je zou op zo’n moment menen dat je weer 22 en kinderloos bent.
En hiermee kom ik aan het eind van mijn blog. Straks tijd om te doen wat een rustende moeder betaamt: niks. Mocht iemand mij dan  zoeken; ik ben even onzichtbaar en hoor niets. Alleen mezelf. Heb ik eindelijk tijd om even met mezelf bij te kletsen. Toedeloe!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s