Thanks. Voor je mening. Waar ik niet om vroeg.


Het is in de kleutergroepen de gewoonte de kindertjes in de klas te brengen. Dat was bij m’n oudste twee al het geval; en bij de derde niet anders.

 

Elke ochtend en middag is het spitsuur in huis om iedereen volgens een zo strak mogelijke planning gevoed – gedoucht en gekleed te krijgen. Eigenlijk vind ik dat wij moeders- én vaders- daarvoor best wel een lintje zouden mogen krijgen. Het is er vandaag de meest geschikte dag voor zeg ik. Laat die lintjesregen maar komen!

Want wat doen wij eigenlijk niet? We werken ons door de overvolle wasmanden heen (die nooit langer dan een tiende van een seconde leeg zijn), wij lezen verhaaltjes voor, wij vegen de billen af en we zorgen dat er zowel in de voorraadkasten als in de diepvries als in de koelkast als op de tafel – eten komt, om de altijd hongerige maagjes te vullen.
De ene moeder is fulltime moeder, de andere moeder werkt naast het moederschap en allemaal doen we onze best om alle honderdduizend ballen in de lucht te houden. Want we willen graag wel voldoen aan de (oké door onszelf opgelegde) verantwoordelijkheden en taken.
Je wilt dan ook niet weten hoe heerlijk het soms is wanneer de jongste van zes-en-een-half- oude- telg de auto uit hupt en roept dat hij zélf de klas in wil en ik niet mee naar binnen hoef; gewoon omdat hij zichzelf al zo groot en stoer vindt. Heerlijk. Dat scheelt zomaar weer tien minuten op de strakke planning waardoor ik fijn tien minuten eerder in de auto zit en door kan rijden naar mijn werk.
Maar meestal spring ik achter hem aan, ren het schoolplein over (want hij rent ook) en kom hem tegen bij de kapstokjes en de luizenzakken (blegh, het woord alleen al…) waar ondergetekende de jas in de zak propt en mijn lieveling zijn beker op het daarvoor aangewezen dienblad plaatst. Precies zoals het heurt.
Gisteren ging hij niet alleen naar binnen. “Moet mama mee?” “ja, vandaag wel. Dat vind ik leuk.” Het ritueel begon van voren af aan; parkeerplek zoeken in de rij van duizend auto’s –  de autodeur open zwaaien- kind eruit, moeke d’r uit – en weg kind. Kind allang in school toen ik erachteraan kwam strompelen door de kindermenigte heenworstelend…
“Nou, fijn, ik loop d’r ook gewoon voor spek en bonen bij hiero” liet ik luidop vallen… WRRRRRRRONG ANSWER!!  Er zijn van die collegamoeders die alles horen en alles zien. Die een soort van alert hebben, waarbij ze niet schromen hun mening te ventileren wanneer ze jou horen mopperen en/of klagen.
“Nou Paulina, het is tocht hartstikke fijn dat je nu niets meer hoeft te doen? Hij is toch hartstikke flink en nu kun je nog fijn een boekje met hem lezen…!” Nou vind ik het in de eerste plaats al een wonder dat een andere moeder mijn naam weet – bij mij is het altijd ‘moeder van zus’ of ‘moeder van zo’ maar dit type moeder is zo begaafd dat ze elk kind precies weten te koppelen aan de correcte moeder met naam, toenaam en adres. Ik wed dat ze de mobiele nummers uit de vriendenboekjes ook nog uit het hoofd heeft geleerd…
“Nou, eh, ik dacht het niet” “Hoezo?? Dat is toch hartstikke leuk?!” “Nou, Ik heb meer te doen dan boekjes voor te lezen, ik moet weer als een haas aan het werk!” “Hahahaha, ach ja het zal. Nou we hebben allemaal wel ‘dingetjes’ te doen hoor….” 
En daar kun je het dan mee doen. En daar deed ik het ook mee. Nou kun je natuurlijk flink uithalen en iemand z’n oren wassen. Maar dat was me de moeite ook geeneens. Al triggert haar opmerking me wel genoeg om er een blogje aan te wijden, dat dan weer wel.
Wij moeders hebben allemaal zo onze ‘dingetjes’ te doen. En toevallig werk ik. Heb ik een eigen zaak. En heb ik inderdaad wel iets anders te doen dan vijf minuten boekjes voor te lezen aan een kind die op tien plekken tegelijk zit voordat de bel gaat. Het ene kind is het andere niet, en de ene moeder is de andere niet.
Het zou een verademing zijn wanneer mensen zich eens lekker met zichzelf zouden gaan bemoeien in plaats van denigrerend te doen over andermans prioriteiten. Ik verbaas me er zo vaak over wat er altijd maar ‘gewoon gezegd’ wordt, zonder schroom en schaamte. Gewoon; floep, je mening geven terwijl er nergens naar gevraagd wordt. En altijd door mensen bij wie ik zelf ook genoeg vraagtekens zet… Frappant.
Gelukkig bepalen we alles uiteindelijk lekker zelf. Jij, ik, allemaal. En weet je? Ons aller manieren zijn gewoon goed. Omdat we het doen omdat wíj ons er lekker bij voelen. Punt. Discussie gesloten. Blijf bij jezelf en laat je niet opfokken zoals ik dat net deed. Maar toch bedankt voor het luisteren; het luchtte op. Fijne dag maar weer. Toedeloe!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s