Klaar voor het nieuwe jaar!


Het aftellen is begonnen. Een zucht en een scheet en we knallen (sorry voor mijn woordkeus) 2016 in… tenminste, daar gaan we voor het gemak maar even vanuit.
Terugblikkend op het afgelopen jaar voel ik me een gezegend mens. Ondanks dat het best een roerig einde had, oma werd ziek en overleed en opa heeft het zwaar en tikt de 95 ook al bijna aan, was het een jaar met veel voorspoed en geluk. Net als op de kerstkaart van 2014.
Onze vader gaf het bedrijfsstokje aan mijn broer en mij door wat ons eigen ondernemer maakte, ik heb amper mijn neus hoeven snuiten, de kinderen doen het super (en hoefden hun neus eveneens amper te snuiten) en ik heb me volledig vastgebeten in mijn ultieme hobby; fitness.
Het was niet overal peace and happiness… De wereld barst van de ellende en verdriet. Ziektes en aanslagen; honger en misdaad. Als je het zo allemaal opsomt is het bijna om je te schamen dat het je zo goed gaat. De een krijgt ook behoorlijk wat meer op zijn bordje dan de ander is het niet? 
Waarderen wat je wel hebt in plaats van te mopperen over wat je niet hebt is dan ook een cliché die maar al te vaak vergeten wordt. Relativeren. Bah, wat een vies woord. Maar wel een belangrijke. Dat dan weer wel. ’s Avonds op bed liggen piekeren levert mij ook zelden een oplossing, terwijl ik bij het ontwaken ’s ochtends vaak inzichten of oplossingen krijg;  vaak dan zie ik in dat ik me druk maakte om onbenulligheden.
Van een mug een olifant maken. Storm in een glas water. Doe. Maar. Niet. Je krijgt er alleen maar rimpels van. En hoofdpijn. Of beide. 
 
Aan goede voornemens doe ik eigenlijk nooit. Zonde van mijn tijd. Dat is net zoiets als: ik begin morgen met gezond eten. Vanaf volgende week ga ik nóóóit meer snoepen (dat is trouwens een voornemen die je meteen door de wc kunt spoelen –as if??). Volgend jaar stop ik met roken. Tsja, en dan tot en met die tijd nog alles doen waar je je vanaf dat nieuwe frisse moment van gaat ontdoen? Waarom niet gewoon nu? Nog voor de jaarwisseling? Nog voor dat frisse moment? 
Goede voornemens zijn gedoemd te mislukken wanneer je het woord alleen al in de mond neemt als ‘goed voornemen’. Niks ‘voornemen’ maar gewoon doen. ‘Doen’ zet meer zoden aan de dijk dan voornemen. Voornemen schept ruimte tot annuleren. En dat wil je niet. Tenminste, niet als je iets écht graag wilt. Niet als je een echte verandering wilt maken. Niet wanneer je resultaten wilt zien in plaats van eeuwig plannen maken en wel zien waar het schip strandt… Want dat het schip strandt weet je zeker wanneer je niet concreet actie onderneemt. 
Het enige voornemen wat ik elk jaar heb en waar ik ook mijn best voor doe dit te belichamen en te verwezenlijken is zelfrespect voor mezelf op te brengen. Zelfrespect; zelfliefde hoe je het ook maar noemt. En nee, hiermee bedoel ik niet egoïsme of narcisme (al begint het er in  deze tijd wel verdraait veel op te lijken met al die omgekeerde, gefilterde en goed uitgekozen selfies ;-). Nee ik bedoel gewoon dat je jezelf leuk genoeg vind om goed voor jezelf te zorgen.
Zowel innerlijk als uiterlijk. Maar al te vaak laten we over onszelf heen walsen (want heb je nou écht geen tijd voor dat ene verplichte uitje?) laat je jezelf beledigen (door de medewerkster van de kledingzaak – collega moeders – familie), maak je niet genoeg tijd voor jezelf vrij (want de kids moeten nog dit en dat en zus en zo) en ben je te hard voor jezelf als iets niet lukt (shit, de hele rol oreo’s opgevreten, kan ik net zo goed Chinees bestellen…- voor de hele week)
We zijn allemaal maar mensen. En geen machines. Dat is soms best naadje. Dan wil je iets wat niet –meteen- lukt. Dan doe je je uiterste best en val je jezelf tegen. Dan kijk je in je camera –met omgedraaid beeld- en schrik je je rot van je eigen spiegelbeeld. Dan hoor je jezelf snauwen tegen iemand wat eigenlijk niet te bedoeling was. Dan geef je toe aan iets waarvan je dat liever niet deed.
Maar het is allemaal oké. We zijn er allemaal om te vallen en weer op te staan. Om een betere versie van onszelf te worden. Om onze dromen na te jagen ongeacht hoe groot ze zijn. Des te groter des te beter. Reach for the moon; even if you fall you will land amongst the stars…
Er voor elkaar zijn, lief voor elkaar zijn maar ook voor jezelf. Voor jezelf opkomen. Je niet hoeven te schamen voor jouw dromen en idealen. Ze zijn van jou en gaan niemand anders wat aan. Je hard maken voor je eigen toekomst. Want ook die is alleen van jou.
Wanneer we allemaal leren dat we maar mensen zijn wordt de wereld (onze wereld) vanzelf een stukje mooier. Andere mensen veranderen gaat niet (O nee, zelfs niet als het je kerel betreft? Nee, die al helemaal niet) maar jezélf veranderen gaat wel. Je instelling, je disciplines en je zelfbeeld. Het ligt allemaal in je eigen kundige handen handen.
Genoeg gepreekt nu. Het lijkt me een strak plan door te gaan met de dingen die ons blij maken. De contacten te onderhouden die ons energie geven. De dingen te doen waarvan we uit ons dak gaan. De artikelen te lezen die ons inzichten verschaffen.  Het jaar wat komen gaat het onze te maken. Voor elkaar en met elkaar. Een knallend 2016!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s