Tentstokken en boze dromen; laat die vakantie nu maar komen

Er zijn van die kleine momentjes in je moederbestaan, dat je je afvraagt, waarom? Waarom ben ik soms ook zo’n klootviool? Tja, het antwoord daarop zullen we wel nooit weten. Het is voorbestemd denk ik dan maar.

Gisteravond kwam papa weer thuis na een middagje puzzelen in de 4×4 met opa. De hele middag was voor mama en de kids en O, wat was het aangenaam. Druk, maar leuk. Warm weer, en spetterpret in het zwembad. Niks meer aan doen dacht ik.

“Papa, mag vanavond de tent in de tuin opgezet?” En hoewel ik in gedachten al ‘nee’ schudde – en eerlijk gezegd ook verwachte dat papa dat zou zeggen- antwoordt papa doodleuk ‘ja’. Mijn mond viel open, maar goed, als papa denkt dat hij dat aankan, vooral doen.

Het werd een wirwar van tentstokken, haringen en meer van dat kampeergeneuzel waaraan je niet ontkomt bij het opzetten van een tent zonder handleiding. Maar gelukkig, na anderhalf uur wrikken tussen de stokken stond de tent in al zijn glorie. Klaar om ingericht te worden door Luna en Beau. Dominic bedankte (groot gelijk) voor de eer want die had tenten genoeg gezien de afgelopen week.

Het werd acht uur, (mogen we al op bed?), het werd negen uur (mogen we nú op bed?), het werd half tien (ik wil op bed) en om half elf reisde het gezelschap af naar de achtertuin. De luchtbedjes lagen al klaar, compleet met slaapzakjes, kussentjes, spelletjes, tekengerei en boekjes – want zelfs in de achtertuin mag het niet ontbreken aan een voorleesverhaaltje voor het slapengaan.

De pret duurde maar even. Beau kwam al om de tien minuten in huis. Had óf een bomvolle blaas, of gewoon geen zin om te blijven slapen in de tent. Na een half uur kwam het hoge woord er al uit, “ik slaap liever in mijn eigen bed.” Dus huppekee, kind naar boven en op zijn eigen frisse nieuwe bed. Ik had natuurlijk kunnen voorspellen dat Luna toen ook niet meer alleen wilde blijven liggen. “dat vind ik eng!!”

Toen moeder de gans de magische woorden “Dan ga ik wel met je in de tent slapen” sprak, was alles weer goed. Samen vertrokken we de tent in om een welverdiende nachtrust tegemoet te gaan. Not. “ik kan niet goed slapen zo.” Rollende oogjes spiedden om zich heen en ik kreeg een onbehaaglijk gevoel dat dit wel eens een lange nacht kon worden.

Gelukkig vielen we wel in slaap. Na een hoop gewoel, gedraai en gezucht werd het eindelijk stil. Totdat het ongeveer half twee was. Einde slaap. “Ik kan echt niet meer slapen hoor”. “Ga dan maar naar je eigen bed was mama’s devies, wat Luna maar wat graag ter harte nam en quasi schuldbewust (‘ik vind het wel een beetje zielig voor je mama… doeiiiii!!’) vertrok naar haar warme, eigen comfi-bedje,  mama stoer achterlatend op een luchtbed, klaar om deze nacht alleen te trotseren…

Eenmaal weer in slaap kwam de ellende pas echt op gang. Een man met anderhalf been, een vieze stoppelbaard en afgebroken tanden stond ineens voor mijn tent-ingang. Of hij me niet even kon vergezellen. Ik vroeg hem vriendelijk (en vreselijk bang) of hij niet op kon rotten en vroeg me ondertussen af hoe snel ik om hulp kon bellen – sms-en en appen voordat hij me in mijn tentje besprong met zijn anderhalve been… HELP!!.

Ineens bevond ik mij bij mijn buurvrouw in haar huis. Nu is het zo’n honderd jaar geleden dat ik daar voor het laatst geweest ben en toen zag het er heel anders uit. Het was net een reuze Pip-Poppenhuis met de kartonnen meubeltjes vastgeplakt met dubbelzijdig plakband. Kleurig, fleurig en piepklein. Daar vandaan ging ik naar mijn ouderlijk huis en zag dat iemand in elkaar geslagen werd. Een bijbel en liedboek slingerde over de grond…

Ik schrok wakker. Crisis. Komt vast allemaal van zo’n solo-nachtje waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Ik hoorde tal van piep en kraakgeluidjes en viel uiteindelijk weer in slaap. Toen ik weer wegdommelde dacht ik rustig te slapen totdat er een kat mijn tent insprong en ik me niet meer durfde te bewegen. Dit kon Mindy niet zijn want die komt niet buiten. Vast een wildvreemde kat die mij zou krabben als ik bewoog…

Na deze blije droom schrok ik wederom ik wakker  Nu was ik d’r klaar mee. Keek op de klok van m’n mobiel. Kwart voor drie. Ik ben in mijn ondergoedje naar buiten gesprongen, tent dicht geritst en als een haas naar mijn eigen bed gesprint. Ondertussen lag iedereen in huis in een vredige slaap, behalve mama zelf. Dat kon anders. De rest van de nacht sliep ik warm en rustig in mijn eigen bedje en verdraaide bij het wakker worden mijn nekje. Cheers. Het toetje van mijn hectishe nacht.

Het antwoord op mijn eerder aan mezelf gestelde vraag is bij dezen toch nog gegeven. Waarom ben ik soms toch zo’n klootviool? Omdat ik probeerde een memorabele nacht voor mijn dochter te maken door gezellig samen in een tentje door te brengen. Om daar nog jarenlang over te kletsen. Weg illusie. Volgende keer wordt het shoppen in Leeuwarden. Makkelijker, sneller en praktischer. Nu eerst vragen of iemand mijn nek kan masseren….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s