K**wijf…?!

“Hoi!” Hoi zeggen doen we allemaal. Nou ja, bijna allemaal dan. Op de fiets, wandelend, in de stad en in winkels. Daar waar je elkaar ontmoet; tegen bekenden maar ook onbekenden. Hoi zeggen is een vorm van beleefdheid en sociaal gedrag. Groepsdieren als wij mensen zijn, vinden we het fijn om herkend en erkend te worden. En begroet worden is daarbij belangrijk. 
Al loop ik met regelmaat in gedachten verzonken en hoor ik helemaal niets, toch vind ik het leuk aangesproken te worden. Ik blijf ervan genieten door het dorp te fietsen en dag gezegd te worden. Misschien ben ik overdreven of ouderwets, en soms voel ik me al zwaaiend in de auto net de koningin (Mam, je lijkt de koningin wel, die zwaait ook tegen iedereen), maar hoe dan ook, iemand die je groet, de hand opsteekt of naar je roept is leuk. Het tovert altijd een lach om mijn mond.
Een glimlach kleurt je dag. “Een vriendelijk woord hoeft niet veel tijd te kosten maar de echo ervan duurt eindeloos” las ik eens. Ik plaatste het zelfs op mijn startpagina van m’n blog. Het is een waarheid als een koe en vreselijk cliché maar iets wat aan de basis ligt van socialiteit en goed fatsoen. En het kost niets.
Vriendelijk zijn, antwoord geven als iemand je iets vraagt, dankjewel zeggen. Het klinkt alsof het allemaal vanzelfsprekende dingen zijn. Terwijl je de opgesomde gedragingen bij langs loopt haal je wellicht je schouders op. Hè, hè, zul je misschien denken. Da’s toch normaal? 
Nou, nee dus. Zo lang de mensheid er is, zo lang zijn er ook al mensen die anti-sociaal zijn. Die zich opstellen als ongegeneerde asocialen en menen een ieder die zij tegenkomen toe te mogen roepen  en toe te schreeuwen als zij vinden dat dit nodig is. En blijkbaar wordt dit gedrag al in de (vroege) jeugd aangeleerd. “Zoals de ouders zongen, piepen de jongen”. Meestal is dit aandoenlijk, maar het kan zeker ook allesbehalve aangenaam zijn.
Waar gaat dit verhaal heen, zul je denken. Want tja, wanneer je mijn blogverhalen leest, is er meestal wel een oorsprong van mijn onderwerp. De bron van het verhaal zeg maar. Daarom zit er ook niet echt een patroon in de regelmaat ervan. Want je krijgt niet iedere dag inspiratie voor een verhaal nietwaar? Of soms zelfs zomaar twee keer op een dag 😉
Dit verhaal begon tussen de middag. Terwijl de jongste zich tegoed deed op zijn (welverdiende) schoolreisje kwamen de andere twee kinders tussen de middag thuis. Lopend, want ik was vanochtend enigszins bang dat ze anders met fiets en al de lucht in zouden vliegen. En, na het weerbericht gehoord te hebben en ik mijn vlinderstruikjes voor de tachtigduizendste keer overeind had gezet, besloot ik, lopen is veiliger.
Zoonlief strompelt binnen, snakkend naar een tosti. Zoals bij de meeste ouders thuis is het ook hier net een hotel dus huppekee, tosti ijzer uit de kelder gevist en bakken met die handel. Ondertussen komt dochterlief ook aanwaaien. Zwaar verontwaardigd. Maar hé, ’t zijn kids en ook kleine mensjes hebben zo hun frustraties. En als ouder heb ik dan de taak deze frustraties uitgebreid aan te horen. Tijdens zo’n betoog flitst mijn eigen jeugd voorbij, is het meestal een feest der herkenning en voorzie ik het verhaal van gratis commentaar, raad en ongevraagd advies.
Zo ook vanmiddag. Ik ging er eens even goed voor zitten. “Vertel op, waar ben je zo verontwaardigd over?” “Nou, ik liep net naar huis, en kom ik dat meisje met dat brilletje en die krullen tegen, die zit bij mij op de ponyclub. Ik roep ‘Hoi!’ en wat denk je wat zij terugzegt?” “Eh, hoi?”. “Nee mam, ze zei “Kútwijf” tegen me!!! Kutwijf. Nou ja zeg, snap jij dat nou? Waarom deed ze dat zomaar?”
Een zucht. Een stin. Wat voor zinnig antwoord moet je daar nou op geven. Ik weet niet hoe dat voor andere ouders is (ik vermoed een beetje hetzelfde) maar mijn bloed begint dan lichtelijk te koken. Iets wat niet te begrijpen is , is ingewikkeld om aan kinderen uit te leggen. Dat dit niet de eerste keer was zal er vast mee te maken hebben. 
Het is al meerdere keren gebeurd (zelfs terwijl ik er naast liep of fietste) dat er kinderen van een andere school passeren en vanuit het niets ‘Homo’ of ‘geit’ of ‘kutwijf’ of ‘klootzak’  tegen andere kinderen roepen. Ook tegen die van mij dus. Een keer heb ik een meisje erop aangesproken; haar vriendelijk doch dringend verzocht haar lieve smoelwerkje te houden en d’r fatsoen te houden. (oké oké, in normale bewoordingen dan hé, ik ben natuurlijk wel volwassen) Elke ochtend als ik haar tegenkwam stak ze de tong naar me uit en trok een lelijk gezicht. Daarnaast schold ze onze kinderen elke keer uit als ze hen tegenkwam.  Gelukkig was dit na onze kleine interactie over en stopte het gezeik.
Een kleuter voor de lol uitschelden voor “Homo”.. Het gaat me echt een stap te ver. Tuurlijk alle kinderen maken ruzie, alle kinderen hebben dingetjes, maar zomaar vanuit het niets iemand ‘tamtearje’ (treiteren) zoals ze dat in het Fries zo mooi uitdrukken, is gewoon fout. Punt. 
Het frustrerende van dit soort zinloze acties van deze kinderen is dat je er eigenlijk niks aan kunt doen. Het is één van de lessen die kinderen tegenkomen en die ze zelf moeten oplossen. Nou ja, oplossen, waar ze mee om moeten leren gaan. Zij veranderen deze kinderen toch niet. De verandering moet bij die kinderen zelf vandaan komen. En ik vrees dat je daar lang op kunt wachten.
En wat was mijn gratis advies in dit geval? Doe de vingers in je oren en loop door. En kom je ze tegen? Draai je om en negeer ze. Verspil geen adem aan hen. En dat meisje van de ponyclub? Je zou haar er eens op aan kunnen spreken. Vraag haar eens waarom ze je uitschold terwijl jij alleen maar dag zei. De kans is echter groot dat ze met een rood hoofd jokt dat ze niets gezegd heeft. Dat jij poep in je oren had. 
Het schijnt bewezen; pesters hebben zelf een ellendig stukje leven. Die etteren juist omdat ze zelf niet lekker in hun vel zitten. Laat dat dan een troost zijn. Ondertussen hoop ik dat alle kinderen die wel sociaal en vriendelijk zijn en zich never nooit niet laten ondersneeuwen door deze antisociale minderheid. En ze van veraf blijven zwaaien. Dat ze met een rechte rug blijven staan als iemand eens (onterecht) naar ze uithaalt. Want vriendelijkheid kost niet. En heeft bovendien de langste adem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s