"Ouders opgelet, hier mag je niet naar ons toilet"


Kinderen en speelgoedwinkels; een onlosmakelijke combinatie. Wat zeg ik, mensen en speelgoedwinkels; want eenmaal groot blijft de magie van de ‘toy store’ behouden. Zelfs nu ik groot ben kan ik genieten van de potloden en stiften, de roze Little Pony’s en de schoolspulletjes in pastelkleurtjes. Ooh, wat zouden ze mooi in mijn schooltas geleken hebben. 
Ditzelfde gevoel heb ik ook nog altijd met schoolagenda’s. Ik blijf ze mooi vinden. Het lijkt wel of er vandaag de dag een paar keer zoveel exemplaren en soorten zijn als toen ik nog op de middelbare school zat. Net als kaftpapier, etuis en puntenslijpers. Al vond ik zo’n electrisch exemplaar trouwens wel een van de mooiste hoor. Potlood erin, prrrrrrrrt, et voilá, een perfect geslepen punt was het resultaat. Om vervolgens heel zachtjes alles in te kleuren en na twee halen de punt te zien breken. Jammer. Maar, dan mocht je wel eerlijk nog een keer slijpen.
Voor de volwassen jongens is het blije gevoel van de speelgoedwinkel niet veel anders. Want de nieuwste Legotrends moeten wel gevolgd worden en de bestuurbare autootjes, de trekkers met karretjes en de Playmobil blijven een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ze uitoefenen. Stiekem (nou ja, eigenlijk helemaal niet stiekem; eerder ongegeneerd) zie je ze op hun knieën voor de grootste Playmobildozen kwijlen terwijl de kinderen in kwestie zich inmiddels maar op de treintjes hebben gestort. Speeltreintjes welteverstaan. Want natuurlijk mogen ze verder nergens aankomen.
En dat valt natuurlijk niet mee. Papa en mama raken alles maar aan (want we willen alles voelen, ruiken en bekijken voordat we de pinpas trekken) en de kinders hebben het nakijken. Die mogen alleen maar kijken “met hun oogjes”. Niet dat ze zich daaraan houden, waarom hoor je anders de hele tijd: “afblijven! Niet doen! Stop daarmee! Doe nou voorzichtig! Straks is alles kapot!”  door de winkels schallen? Enfin, desondanks doen wij als ouders onze uiterste best de kids enigszins fatsoenlijk en keurig af te leveren – en daar hoort dit nu eenmaal allemaal bij.
Welke combinatie al net zo onlosmakelijk is? Misschien nog wel het allermeest? WC’s en speelgoedwinkels… En terwijl we ons hart helemaal kunnen ophalen tussen al dat mooie speelgoed, het heerlijke gevoel wat die kleuren en materialen kunnen opwekken, zo snel is dit gevoel verdwenen wanneer je kind door de winkel roept: “Mammaaaa, ik moet plassen!!”….
Het is me werkelijk nog nooit gebeurd dat dit níet gebeurde. Steevast moet er altijd wel ééntje plassen of poepen en altijd net wanneer we tussen de Legopaketten, Barbies of Playmobil dozen rondneuzen. Dit zou voorkomen kunnen worden door nooit weer een speelgoedwinkel in te lopen met kinderen, maar dit is een onmogelijke opgave (Evenals plassen en poepen voordat je vertrekt; want gek genoeg zet een aandrang vijf minuten na een plasbeurt gewoon door.)
Een meest simpele oplossing zou zijn: vragen bij de kassa of je kind gebruik mag maken van het toilet waarop het volgende antwoord gegeven zou worden: “JA TUURLIJK, GEEN PROBLEEM”, ware het niet dat dit wel een heel bizarre oplossing lijkt te zijn. Altijd krijg ik als antwoord: “Nee mevrouw, bent u mal, daar beginnen we niet aan hoor! Loopt u maar even naar het restaurant hier tegenover”. Natuurlijk zit dat restaurant nooit net tegenover. En een kind wat leert zindelijk worden heeft geen úren tijd om bij een toilet te komen zonder ongelukjes. Herken je d’r iets in? 
Een enkele keer gebeurt het dat ze in de winkel dat ultieme antwoord geven “Ja natuurlijk, geen probleem, kom maar gauw even mee” (Ik zeg, Duim omhoog voor Top1 Toys in Dokkum). Zulke winkels sluit ik acuut in mijn hart. Maar meestal mag een kind niet gebruik maken van het toilet en worden ze resoluut de winkel uitgebonjourd. De ouder(s) ver

bluft achterlatend.

Als ondernemer probeer ik altijd te bedenken wat gunstig is voor mijn klant. Want wanneer je je klant tegemoet komt, helpt of hoe dan ook van dienst bent, creëer je daarmee een band. En daarmee ben je een stap in de richting van je omzet. En dan gaat het in onze branche niet over een bezoek aan een toilet kan ik je zeggen. Ik verwacht daarom op zijn minst dat andere ondernemers óók hun klanten ter wille willen zijn. Heb ik dat even fout ingeschat! 
Elke winkelier (en dan met name van een speelgoedwinkel!) weet wat winkelen met zich mee brengt. Dat de spanning bij kindertjes (of (groot)ouders!) de pan uitrijst terwijl ze zich verlekkeren aan al dat moois wat onder de halogeen spotjes blinkt en schittert. Dat ze zich in hún winkel bevinden om hun zakcentjes uit te geven, hun verjaardagscadeautje uitzoeken of bedenken wat ze de volgende keer willen kopen, is iets om als winkelier te koesteren. Maar blijkbaar zal het deze ondernemers een worst zijn dat deze kids met een natte broek de winkel verlaten of zich haastend de winkel uitvluchten om ongelukjes te voorkomen… Want het gebruik van hun toilet is dus not done. Waarom? Ik weet het niet. 
Misschien is het een idee om bij de ingang van de (speelgoed) winkel een bordje op te hangen: “Ouders opgelet, hier mag je niet naar ons toilet”. Want als de klanten van de toekomst al niet op hun gemakje mogen winkelen en rondkijken, zie ik het nut er niet van om er überhaupt een dubbeltje uit te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s