(Sommige) dromen zijn bedrog…


We lopen met z’n vijven over de kade. Langs boten en schepen die we met open mond bewonderen. De kinderen achter elkaar en ik voorop. Het is prachtig weer, de lucht is blauw en de zon schijnt volop. We genieten van al het moois om ons heen en aanschouwen de bootjes in het water.

 

 Opeens duiken er vanuit het niets boten in het water op die er in volle vaart aan lijken te komen. Dreigend. We zijn verrast maar lopen door. Opeens zie ik dat het legervaartuigen zijn. Ze zijn gevlekt en er staan bewapende mannen op. Nog steeds zoek ik er niets achter.

Maar dan, in een flits hoor ik iemand roepen : “duiken!!!” en als een reflex ga ik plat op de grond liggen. De mannen op de boten lossen schoten en schieten op alles wat op de kade rondloopt. Ik kijk om me heen en zoek naar de kinderen zijn. DE KINDEREN?!  LIGGEN!!! Maar het is al te laat. Een kogel treft Beau… 

Ik gil en schreeuw “O mijn God!” en kruip naar hem toe zo snel ik kan. Zijn oogjes draaien weg en hij geeft over. Totale paniek en tranen is wat er volgt.
Dan word ik wakker. Helemaal in paniek realiseer ik me Godzijdank dat het en enge en bange droom was. Beau ligt vredig in zijn bedje en slaapt. Iedereen slaapt. Maar ik niet meer. Ik probeer de beelden van zojuist te verwerken en vraag me af hoe ik in vredesnaam in zo’n afschuwelijke scene beland ben…
Dan herinner ik me de middag ervoor. Een papa van een kindje op school zit ook in het leger en liet samen met een collega een militaire ambulance aan de kinderen zien. En natuurlijk vonden alle kinderen het prachtig. Niets is ook zo indrukwekkend als militairen met een missie die hierover vertellen. 
Thuisgekomen vertelden de kinderen dat er een kindje in een klas was die moest huilen toen hij de mannen in hun militaire tenue zag. Een meisje uit een andere klas die zijn taal sprak heeft hem uitgelegd hoe de situatie was. Dat hij niet bang hoefde te zijn en wat de bedoeling hiervan was.
Dit was- hoe realistisch en angstig ook- een nare droom. Gelukkig. Het was niet echt. Maar toen ik vannacht in het donker over alles nadacht en me zielsgelukkig prees dat het slechts een droom was werd ik ineens erg verdrietig. Ik dacht aan het jongetje uit die klas. En aan honderd duizend andere jongens en meisjes voor wie het géén droom is.
Kinderen die in oorlogsgebieden wonen en die deze ‘dromen’ in levende lijve moeten ondergaan. Die worden niet wakker. Die leven elke dag in angst en zijn bij elke overvliegend vliegtuig argwanend. Die vinden vallende bommen net zo normaal zoals wij een langsrijdende stadsbus vinden. Die zien agressie en geweld elke dag voorbij trekken. Niet op tv maar in het echt. Niet in het klein maar in het groot. Die zien militairen en bewapende mensen niet als bevrijding en hulp maar als pure angst. 
Die zijn getraumatiseerd voor de rest van hun leven. Of zoals Marco Borsato zingt: “Maar al ben je uit de oorlog, gaat de oorlog ooit uit jou?”
 Ze beleven dingen die niemand zou moeten beleven. Ze zijn onvrijwillig in een horrorfilm beland en kunnen geen kant op. Met een getekende ziel moeten ze overleven. De draad weer oppakken met hun wrede en verdrietige verleden. 
Gelukkig zijn kinderen ongelooflijk veerkrachtig, maar de littekens zullen nooit verdwijnen en hun hele verdere leven diepe sporen trekken. Confronterend maar hoe erg ook, heel erg waar.
De duisternis van deze nacht typeerde mijn droom en typeerde de werkelijkheid. Mijn droom, maar werkelijkheid voor honderd duizenden mensen. Honderdduizenden kinderen. Ik ben stil. En dankbaar voor mijn eigen situatie. Dankbaar dat ik slechts wakker hoefde te worden en slechts hoef te wachten tot het weer licht is. Dit in tegenstelling tot heel veel medemensen die slachtoffer zijn geworden van andermans conflict…
Hoe treffend zijn zijn woorden; uit Marco Borsato’s “Speeltuin”
Door kapotgeschoten straten
Zonder vader, zonder land
Loop je hulpeloos verlaten
Aan je moeders warme hand

Als een schaap tussen de wolven
Naar bestemming onbekend
En niemand ziet hoe klein je bent
Niemand ziet hoe klein je bent

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s