Prach-tig hoor, zo’n mobieltje….

Sinds de zomervakantie vorig jaar ben ik de gelukkige eigenaresse van een smartphone. Nou ja gelukkig. Eerst wel. Toen was ik nog alles behalve afhankelijk van het ding en moest ik nog inspanningen verrichten om überhaupt een sms-je (Tjee, hoe ouderwets klinkt dat?!) te kunnen versturen. Omdat dat een eeuwig gefrut met die kleine toetsjes was (1x drukken “a”, 2x drukken “b” enz.) hield ik zeeën van tijd over om belangrijke dingen te doen. Al had ik dat natuurlijk helemaal niet door en leek zo’n smartphone (met die O zo leuke Whatsapp erop) toch wel heel fantastisch.

Ik verafschuwde een ieder die met zo’n achterlijke telefoon vergroeid was en vroeg me eigenlijk dagelijks af of die mensen niets beters te doen hadden dan zich de hele dag door te vermaken met hun mobiel. Social Media als Facebook en Twitter was al hetzelfde. Bijna elke Nederlandse burger is er wel op terug te vinden met al hun sores en privé akkefietjes die er in hun volle glorie op gepost worden. Werkelijk alles vind je terug. Van een ramen lappende moeder tot een sportende tiener. Wanneer we met wie op vakantie gaan, waarheen en met welke bezigheden elke minuut gevuld wordt.

Dit alles ging mij natuurlijk noooooit gebeuren. Totdat mijn Iphone bezorgt werd. Oké, de eerste kennismaking verliep wat stroefjes maar al gauw zoog het toestel me mee in de wondere wereld van  mobiel internet; een smarthphone met honderden applicatiemogelijkheden. Wat een openbaring. Gratis sms’sjes versturen (de welbekende Whatsapp dus), snel even een saldootje checken, onderweg spieken wat voor filmpje d’r draait die we dan nog gauw even kunnen pikken en de handigste aanbiedingen bij de Albert Heijn.

Wat is eigenlijk niet mogelijk. Gisteravond werd ik hard geconfronteerd met mijn eigen verslaving. Viel best mee vond ik. Maar mijn kind begon me uit te foeteren in de supermarkt omdat mijn telefoon aan mijn handen vastgeplakt zat. “Maaaa-haaaaam, kan die mobiel niet even weg???” Zelfs andere winkelende mensen keken me verwijtend aan. En toen ik mijn boodschappen in het verkeerde karretje neerparkeerde was de maat vol. Cold turkey afkicken dus.

Eenmaal thuis het ding onder handen genomen en de zoemers en meldingen uitgeschakeld. Hoor ik in elk geval niets meer bliepen. Nu staat ie op trillen. Wel zo rustig. Met één sumier postje per dag, compleet met een leuke quote  die mijn humeur perfect onderstreept (kijk ik zet natuurlijk graag iets wat inspireert op het Wereld Wijde Web 😉 neem ik genoegen.

Voor wie denkt dat ik al mijn berichtjes nu misloop, wees gerust, ik ga zo nu gewoon twintig keer op een dag op de wc zitten met mijn onhoorbare toestel. Paar keer doortrekken et voilá, weer helemaal up to date!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s