Hé stomme trut!

Lang, Lang geleden schreef ik over onbeschofte kinders. Over uitspraken die je haar te berge doen rijzen en zorgen voor een pesthumeur. Vreselijk nieuws: ik heb ook zo’n kind…

Een poosje terug kreeg ik via Whatsapp een filmpje toegestuurd. En och, wat lagen we met z’n allen in een deuk om het filmpje. Na drie kinderen zou ik toch moeten weten dat niet alles bekeken kan worden met kindertjes om je heen, maar nee, blijkbaar moet ik de uitwerking ervan VOELEN.

Het filmpje gaat over een blond meisje “Linda” die als een bezetene achter een vrachtwagen aanfietst. In de regen belt en belt ze om de vrachtwagenchauffeur tot stilstand te te brengen. Geërgerd laat de chauffeur het raampje zakken en wacht tot de vrouw haar punt duidelijk maakt. “Meneer, meneer, mijn naam is Linda en u verliest uw lading!!”. De chauffeur haalt geïrriteerd zijn schouders op en rijdt door.

Maar Linda geeft niet op en fietst weer hard achter de chauffeur aan. Weer laat hij zijn raampje zakken en hoort de vrouw weer zeggen: “Meneer, meneer, mijn naam is Linda en u verliest uw lading”. Waarop de chauffeur antwoordt: “Luister stomme trut, mijn naam is Theo en ik strooi zout.”

Wij helemaal in een deuk om die Linda die behulpzaam als ze zijn wil achter een zoutstrooier aanfietst om de beste man een dienst te bewijzen. Tot vorige week… Blijkbaar hebben kleuters een olifantengeheugen want toen de mama van een vriendinnetje van mijn dochter buiten stond te wachten dartelde mijn kleuter voorbij en zei: “”hé stomme trut!”….

De moeder in kwestie viel bijna om. En ik ook… Wat schandalig. “Mama, mama, Beau zegt stomme trut tegen de mama van Julia!!!” Helemaal ontdaan komt mijn dochter klikken. De mama van Julia kijkt me ongelovig aan en zegt dat ze zich al afvroeg wat voor taalgebruik wij hanteren… En waar wij het over hebben in huis. Met het schaamrood op de kaken probeer ik te redden wat er te redden valt en verklaar mij nader door over het vertoonde filmpje te vertellen.

Als een boer met kiespijn hoort de moeder mijn verklaring aan maar ik zie haar denken: Yeah right. Pfff. Dat heb ik weer. Toen de gasten vertrokken waren heb ik Beau even apart genomen. “Beau, dit mag je niet zomaar zeggen!! Heb je het ook tegen juf gezegd?? En ook tegen de moeder van je vriendinnetje??” Bescheten kijkt hij me aan en antwoordt “nee” met een hoog piepstemmetje, zichtbaar onder de indruk van mijn reprimande.

“Dat was een mopje op mama d’r telefoon, dat mag je nooooooit zomaar tegen een mevrouw zeggen hoor!” “Was dat dan een mevrouw??”. Oké. Mijn preek stopt hier. Ik hoop dat de boodschap duidelijk is en dat hij de moraal van het verhaal mee heeft gekregen. Filmpjes bekijk ik in het vervolg maar alleen. Het horen van mijn hysterische lachbui is minder erg dan dat dit gecombineerd wordt met de óórzaak ervan: het beeld.

Voor iedereen die het filmpje ook wil zien: hier komt ie….

Mijn naam is Linda en u verliest uw lading…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s