Stel…

“Stel; je bent getrouwd en hebt een paar kindertjes. Een jongen en een meisje. Het jongetje wordt geboren met een ernstige aandoening en je zit met grote regelmaat in het ziekenhuis. Het meisje heeft een mentale achterstand en volgt bijzonder onderwijs. Beide kindertjes hebben speciale zorg nodig en jij en je partner doen jullie uiterste best ze dit te geven. Maar het valt niet mee. Speciale medische aandacht, veel mentale inspanningen en een sterke geest zijn nodig om te kunnen blijven staan.

En dan, door de crisis verliest je man zijn baan. En weer plek vinden op deze uitgedunde arbeidsmarkt is  een ware hel. Overal loopt hij net achter de feiten aan en wordt nergens aangenomen. Te oud. Een veertig plusser kost weer meer dan een jonkie van het uitzendbureau en bovendien heeft hij net niet de vereiste papieren. Want ja, in deze tijd wordt overal naar gekeken; en hoewel je bij gebrek aan beter vast gebeld zult worden prefereert men toch iemand met een hoog genoten opleiding.

Jij hebt eigenlijk nooit gewerkt omdat je er helemaal voor je kindertjes wilt zijn en dat is nodig ook. Iemand moet de kost verdienen en dat was altijd je man. Maar nu niet meer. Omdat je nu hele dagen op elkaars lip zit wordt het er niet beter op. Het geld loopt hard terug, frustraties nemen de overhand en wanneer jullie niet oppassen wordt het een memorabele kerst: compleet met echtscheiding.

De feestdagen komen er aan. En hoewel alles geld kost lijkt het in deze maanden wel tien keer zo duur als anders. Feestdagen en gezelligheid worden altijd in één adem genoemd met (veel) eten en drinken. En hoe luxer hoe gezelliger lijken de folders wel uit te stralen. Omdat je wel mee wilt doen met het hele Sinterklaas gebeuren weet je bijna niet hoe je alles klaar moet spelen. Een paar leuke cadeautjes horen er natuurlijk bij maar zelfs bij de “Action” valt het niet mee… Maar je moet overeind blijven staan; voor elkaar, om er voor je kinderen te zijn en ze zeggen toch altijd, “na regen komt zonneschijn??” “

Dit is een verzonnen situatie. Maar de werkelijkheid zit er niet ver naast. Het valt voor sommige ouders niet mee. Soms lijkt het wel of alles tegelijk komt. Er is armoede in Nederland. En hoewel sommige mensen hun mond wel heel ver open trekken en denken dat niemand in ons land honger hoeft te hebben wijzen cijfers andere dingen uit. Er ís armoede. Er zijn schrijnende situaties. Ook heeft niet iedere ouder het geluk gezonde kinderen op de wereld te zetten. Natuurlijk is het geluk als je moeder en vader wordt niet kleiner dan bij een ander, je bent ook trots en blij ondanks alles, maar het stille verdriet wat je je leven lang mee zult dragen is er wel. En daar moet je mee dealen.

Ik zou willen dat de feestdagen minder in het teken staan van luxe, van eten, van cadeaus en meer uiterlijkheden. Een beetje om elkaar denken en elkaar helpen is denk ik waardevoller dan alle etalages bij elkaar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s