Blablabla

Lieve lieve lezer. Wat begon als een zalige zonnige dag (wat eigenlijk heerlijk was tot 18.30…) eindigt less happy breathing… Eerder had ik al eens gemeld hoe gelukkig ik ben met een zieke ‘andere helft’.
Nou, ik dacht dat we de crisis voorbij waren, maar nee, het kan dus altijd érger worden.

Na een aantal gebroken nachten (van mij dus, mannen slapen blijkbaar ondanks al hun ziekteverschijnselen…) door onophoudelijk gezaag en gesnurk weet ik nu al dat het nog even gaat duren…
Ik belde mijn lieverd vanavond even op met de vraag of hij onze dochter even bij opa en oma op wilde halen als hij uit zijn werk kwam. Antwoord hij met een heeel krakerig stemmetje: “Jaaaahaaa, dat isss wel goehoed…”. Nou, ik dacht in eerste instantie, “zou er iemand dood zijn?” Hij klonk echt zóo raar. Bijna verdrietig.

Maar schijn bedriegt. Eenmaal thuis stond het gezicht al in een vreemde plooi. Hij deed zichtbaar erg zijn best te laten zien hóe ziek of hij wel was. Maar ja, aangezien ik inmiddels een allergie heb ontwikkeld voor dit soort situaties toonde ik niet genoeg mededogen vond hij. Ineens bedacht ik dat ik wel een nachtje uit logeren kon gaan!! Hij was immers thuis en in zou pas gaan als de kids sliepen. Oooh, dat vond ik een goed plan. En echt, ik had er geen kwade bedoelingen mee.

Ineens schoot hij enorm uit zijn slof: “weet jij eigenlijk wel hoe akelig ik mij voel?? Ik zit er he-le-maal doorheen hoor!! Ik kan niet meer! Jij wilt niet weten wat er vandaag al allemaal met me gebeurd is!”
Eh, nee. Dat wil ik ook niet dus zeg maar niet meer lieverd… Hij riep dat hij vond dat ik hem in de steek liet en blablabla nog meer van dat gepiep.

In eerste instantie haalde ik mijn schouders op “mmm, Sorry, ik wilde je niet kwetsen”. Nou, daar trapte hij dus niet in en begon opnieuw te roepen dat ik het toch niet meende. Ja maar, JIJ zegt dat toch ook altijd als je míj loopt te passeren en schofferen?? Of is dat soms anders.

Raar genoeg werkt dat dus wel zo. Ik zal je een opsomming van verwaarlozingsmomenten besparen; echt waar, die hoogtepunten zijn tien jaar geleden al begonnen en de laatste was mijn ‘vergeten’ verjaardag vorige week. En er was vorig jaar nog een vette crisis waarbij hij doodleuk riep dat hij weer hele weken van huis wilde met zijn werk omdat dat voor ‘meer nachtrust’ zorgde. Dus tja, breek me de bek niet open.

Enfin. Hij slaapt. En mijn hittepitjes liggen startklaar voor mijn magnetron. Want hoewel ik dan niet logeer vanavond, ik ben wel van plan om warm te liggen natuurlijk. En ik heb zo het vermoeden dat dat vanavond l aan mijn kant van het bed is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s