Ik schrijf jammer genoeg eigenlijk nooit meer op Just Breathe Happy. Dit mooie blog waar ik al duizenden letters heb weggetikt maar wat ontstaan is uit mijn eigen hersenspinsels die opspelen wanneer ik ergens mee zat, worstelde of een stuk enthousiasme wat de pen even uit moest.
Maar het is inmiddels honderd jaar geleden en ik dacht kom laat me weer eens opschrijven wat er in mijn hoofd omgaat. Dat schept altijd orde en duidelijkheid en dat is altijd fijn 😉
Eerst heb ik alles, letterlijk alles wat in mijn hoofd zat op papier geramd om daarna te kunnen schiften wat ik met je wil delen en wat niet. Want hoewel het heel makkelijk is om alles te posten, het is niet perse het handigst wat je kunt doen; alles wat je plaatst blijft er voor eeuwig staan en ik weet niet hoe graag je dat moet willen. Dus met de billen bloot is niet altijd zo handig. Beter deel je sommige dingen alleen met je beste vrienden, je man, je vrouw, je familie of wie je ook maar in vertrouwen wilt nemen om je hart te luchten.
Ik heb het al eerder geschreven maar de tijd gaat verder en ik ga ook verder en dus mijn klachten gaan ook verder. Overgangsklachten. Ik zit er al een paar jaar in denk ik maar de laatste jaren wordt het wel steeds heftiger. Bij mij is het minder van de opvliegers maar meer van de instabiliteit die ik voel. En dat woord is best heel allesomvattend voor hoe je je voelt en hoe je alles ervaart.
Bijna elke vrouw kent het gevoel wel van die ene tijd van de maand. Vrouwen met PMS kunnen dat makkelijk vermenigvuldigen (zoals ondergetekende) maar de overgang is nog weer een tikkeltje anders. Dat is meer van hetzelfde maar dan met een snufje aftakeling erbij. Zoiets. En ik kan je zeggen, dat overschaduwt best veel wanneer je er geen kant mee op kunt.
Want in je hele leven loop je tegen dingen aan die op zicht best te handelen zijn wanneer je in balans bent maar O wee wanneer je dat niet bent… Dan ben je de Sjaak. Dan maak je van een mug een olifant en dan gaan dingen van kwaad tot erger. Vooral ook omdat je niet altijd de tools hebt om dingen anders te doen. En ook al krijg je raad en daad; dan nog ben jij degene die aan de knoppen moet draaien en het ten uitvoer moet brengen. Dat doet niemand voor je. Daarbij is het natuurlijk zo dat niemand alle wijsheid in pacht heeft en er zoveel mensen, zoveel ideeën en meningen bestaan
Dan heb je nog het type mensch dat nooooit jouw mening deelt waardoor je je nog veel dommer en onnozeler voelt dan de rest van de mensheid en ook dat maakt niet dat iets verbetert. Van die mensen waarmee het áltijd goed gaat, die de meest voorbeeldige kroost op aarde heeft en elke milliseconde van de dag in blakende gezondheid – gewicht – mentale gesteldheid verkeert. Volledig in balans, on top of the world en regelrecht uit de Vogue weggewandeld. Dat type mens.
Dat mens ben ik niet. Want ik leef en ik leer. Elke dag opnieuw en dankzij de overgang of peri-menopauze nog een tredje harder. Want Jezus het is gek om jezelf zo tegen te komen en niet met jezelf door een deur te kunnen. Of te passen. Dat ook. 😦
Ik ben zo ontworpen dat wanneer ik me niet lekker voel, fysiek óf mentaal, óf beide, ik altijd op zoek ga na een oplossing. Ik ga eigenlijk nooit gewoon zitten wachten tot het probleem zich oplost maar altijd actief bezig om alles te ‘verhelpen’. Natuurlijk is dit ook je reinste flauwekul want hoezo fiks ik dat ‘even’ maar het is het gevoel van overgave waar ik best allergisch voor ben. Overgave vind ik een vies woord. Net als overgeven. Dat ook ( aka kotsen. Dat dus) Mezelf overgeven aan het onbekende is nooit mijn hobby geweest. Maar soms is het nou eenmaal zo dat je wel moet. Gewoon omdat je er nog nooit geweest bent en je geen helderziende bent.
Ik lees me de laatste anderhalf jaar een slag in de rondte over Human design en de wet van aantrekkingskracht. Ik mediteer – dat is trouwens de vondst van de eeuw als je het mij vraagt want ik slaap er geweldig op- en ik ga vaker met mezelf in gesprek. Dat deed ik altijd al (vooral op papier) maar door cursussen te volgen en op ontdekkingstocht naar mezelf te gaan kom je soms in de donkerste krochten van je ziel terecht. En daar wil je helemaal niet altijd zijn kan ik je zeggen.
Maar waar donkere krochten zijn, zijn ook (ver)lichte gedeeltes. Er zijn ruimten binnenin jezelf waar je je fijn voelt en waar het voelt als thuiskomen. Ik las een boek van “Willemijn Welten” – of eigenlijk ik luisterde een boek 😉 en zij zegt heel vaak, net als ook andere schrijvers of mensen die of human design of de wet van aantrekking beprediken, dat alles is zoals het moet zijn. Wanneer alles is zoals het moet zijn geeft dat troost en rust dat je niet hoeft te jagen naar de plek waar je naartoe wilt. Want als het de bedoeling is dat je daar terecht komt, kom je er toch wel. Ze zeggen dat alles wat er gebeurt in je leven met een bedoeling is. Al weet ik niet hoe zeker ik daarvan ben wanneer er pas écht verschrikkelijke dingen gebeuren…
Ik kan niet zeggen dat ik élk aspect van elke cursus en boek omarm maar dat hoeft ook niet. Iets heeft niet alleen nut wanneer je álles wat erin staat verplicht moet omarmen en tot je nemen. Eruit halen wat erin zit is mijn motto. En als er iets staat wat ik (nog)niet kan bevestigen of bevatten dan is dat heel prima. Daar is niks mis mee.
Deze boeken en cursussen helpen aan de ene kant enorm want het laat je dingen van andere kanten bekijken en het kan bevestigen wat je al dacht. Maar, het kan ook voor heel nieuwe inzichten zorgen die het verschil maken.
Persoonlijker kan het haast niet dit blog, maar een tijdje terug ben ik naar de huisarts gegaan omdat ik het even écht niet meer zag zitten. Ik wist niet meer hoe ik de dingen kon aanvliegen om orde op zaken te stellen. Dit had ook zeker met de kinderen te maken maar ik ga daar niet over uitweiden. Want uiteindelijk was het duidelijk: ik moest ermee dealen, ik had er mee te stellen en het probleem ergens anders neerleggen werkt niet. Mijn huisarts gaf me in een werkelijk fantastisch gesprek tools om er anders tegenaan te kijken. Hij liet me in een spiegel kijken waardoor ik zag wat ik moest zien. Ik kon het eigenlijk bijna niet geloven maar ik heb gedaan wat hij zei.
Zijn gouden tip was: praat niet langer vanuit frustratie en boosheid wanneer je het gesprek aangaat maar praat vanuit vraag, interesse, betrokkenheid en liefde. Oke dat liefde verzin ik erbij maar zo vatte ik het op. Wanneer je boos of opgefokt een gesprek aangaat (en al helemaal met pubers) ben je degene met wie je praat me-teen kwijt. Het punt is een beetje dat dat door die rothormonen een ontzettende opgave was want ik denk nu heel goed na voordat ik de mond opentrek maar mijn brein gaat natuurlijk als een malle en dat vergt best nogal wat van je.
Toen ik vlak ervoor naar de huisarts ben gegaan voor een ander probleem nam dat gesprek een heel andere wending. Een heel fijne wending ook en als ik dan even terugschakel naar de wet van aantrekking geloof ik echt dat alles met elkaar samenhangt en speelt. Toen ik bij de dokter zat vroeg ze me wat voor klachten ik allemaal had behalve de klacht waarvoor ik er zat. Ik zei dat het wel wat meeviel; alleen heel heftige stemmingswisselingen ten tijde van vlak voor de menstruatie, kortere cycli, best heftige menstruaties en migraine die ca. drie dagen duurt; ervoor, of tijdens, of erna. Maar ja, dat hoort erbij toch? Bovendien heb ik zo ongeveer alle diëten al uitgeprobeerd om alles te sussen maar niks wat hielp. Daar was ze het niet mee eens. Dat het erbij hoorde bedoel ik. Er was wel wat voor en ik moest een hoofdpijndagboek bijhouden om te tracken hoe mijn cyclus eruit zag en met welke klachten dat gepaard ging. Prompt werd ik twee weken te vroeg ongesteld dus het was wel duidelijk in welke fase van mijn leven ik me nu bevind 😉
Na vier weken ging ik terug en ik heb hormonen voorgeschreven gekregen. Deze moeten na ca. drie maanden duidelijk laten zien of ze wel of niet wat doen en ik kreeg na zowat één dag al bakken met energie. Hoogstwaarschijnlijk zit dit natuurlijk hartstikke tussen mijn oren maar het is vooral de erkenning, gezien te worden en geholpen te worden wat zo’n fijn gevoel gaf.
Echter, terwijl ik on top of the world hing voor twee hele weken sloeg het daarna weer helemaal om in mijn brein. Op zich voelde ik me prima maar na twee weken slikken werd ik ongesteld. Dat was niet zo vreemd natuurlijk want ik ben middenin de cyclus gestart dus dan is alles al in gang gezet en twee weken hormonen leggen niet alles plat in een flits.
Alleen dit keer duurde het rode feest een week plús deze hele week migraine als toetje. En waar ik me in eerste instantie niet bewust van was, mijn binnenwereld veranderde gezellig mee. En niet ten goede. Ik voelde me zó kut en zag vooral allemaal dingen die ik anders wilde. Zo extreem dat er ook dingen waren waar ik meteen mee wilde kappen. Make-up bijvoorbeeld; dat is mijn werk nota bene! Ik vond er niks meer aan en wilde overal de stekker uittrekken. Uit de salon, uit mijn social media kanalen, uit alles. Dan kruip ik het liefst onder een steen en ga taarten bakken. Al lijkt dat wel wat ingewikkeld met zo’n steen op mijn rug…
Nou is het wel zo dat ik al een tijdje met ideeën en plannen rondloop maar niet zo en in deze vorm. Ik was me er helemaal niet bewust van dat dit waarschijnlijk écht door die gierende hormonen kwam. Wanneer je je zo voelt, voelt het ook heel echt. Dan denk je niet “draaf ik door?” (oké, soms even wel) maar dan ben je overtuigd van de heftigheid van de emotie. Want hoe kun je dat niet serieus nemen?
Na dit weekend stopte de laatste bloeding en ik vóelde gewoon dat ik weer tot bedaren kwam. Mijn brainfog loste op en ik bekeek alles weer vanuit een ander perspectief. Het probleem was alleen, ik had mijn ideeën en mijn plannen alweer bij diverse mensen neergelegd. Mijn gal gespuid en eruit gegooid. En achterlijk genoeg voelde dat op dat moment heel lekker. Of nou ja, niet helemaal want ik werd me heel bewust van mijn akelige gedachten en mijn onvrede van dat moment.
Maar het zette me wel aan het denken. Ik ben iemand die heel erg in het moment handelt en daar ben ik altijd heel dankbaar voor. Ik hak redelijk makkelijk knopen door. Maar wanneer je hormonen met je aan de haal gaan kun je daar niet perse meer blind op vertrouwen omdat je hele beeld vertroebeld kan zijn. En op zulke momenten handel je dus niet vanuit jezelf maar vanuit je vertekende zelf. Dat is best lastig. Want ergens een nachtje over slapen is niet mijn sterkste punt. Sterker nog, ik heb zelfs overwogen om het hele idee meteen Facebook op te slingeren! Stel je voor dat ik dat gedaan had door die opwelling en negatieve emoties! Dan had ik vorige week gewoon mijn hele zaak opgeblazen! Van het idee alleen al krijg ik de rillingen…
Het moge duideijk zijn, er gaat van alles om in dat brein van mij. En niet alleen in die van mij maar ook van honderd miljoen andere vrouwen – en mannen 😉 Over dit soort dingen wordt amper gepraat en ik hoor ook van veel andere vrouwen dat ze verbaasd zijn dat ik deze medicijnen voorgeschreven kreeg. Schijnbaar hangt er nog een heel groot taboe over en daarbij is de angst voor kanker als bijwerking natuurlijk huge. Dat snap ik wel. Ik heb me goed laten voorlichten en me geprobeerd in te lezen waar ik dat kon. Maar ik kan je vertellen dat ik me enorm verheug op een vermindering van de klachten. Ook al zijn ze niet een hele maand aanwezig, die anderhalve week is niet een pretje en dat ik steeds minder op mijn intuïtie en gevoel kan vertrouwen in deze tijd vind ik nog veel akeliger. Het versterkt elke emotie enorm en dat maakt de dingen onnodig lastiger en moeilijker.
Ondertussen heb ik voor mezelf wel grote verschillen gemaakt en knopen doorgehakt op precies de juiste momenten 😉 (deze waren buiten de pms weken om natuurlijk hahaha) en het is heerlijk om daarmee bezig te zijn. Ik denk aan het weer oppakken van mijn sport, het eindelijk aanpakken en dus verminderen van mijn anderhalf jarige schouderblessure (de fysio zei dat het nou eenmaal hoort bij het ouder worden… Hallo blog waar dit hele relaas over gaat hahahaha)
Allemaal dingen die ik leuk vind om te doen. Net als mijn werk op kantoor bij ICE en natuurlijk mijn salon die ik met heel veel plezier heb en waar ik (nog steeds 😉) met liefde workshops geef. Mijn ideeën en plannen zijn onveranderd en ik ben nog steeds degene die ik ben zonder alle gezeik.
De wet van aantrekkingskracht en het Human Design principe blijft een fijne leidraad en ik smul van de boeken wanneer ik een muntje hoor vallen of wanneer ik (h)erkenning lees. Daar word ik gelukkig van. Ik heb met de grootste lol moodboards en visionboards gemaakt en neem de cursussen tot me alsof het friet met mayo is.
Het gesprek met de dokter(s), hierdoor verkregen inzichten en het realiseren dat ieder zijn leven zijn eigen is, ongeacht om wie dit gaat, maakt dat het makkelijker wordt om overal doorheen en tussendoor te laveren. We zijn hier om te leren en om er wat leuks van te maken en om elkaar daarbij te helpen wanneer het niet meezit. Maar ook om te vieren wat wel goed gaat en om ons daarvan bewust te zijn. Want wanneer het niet goed gaat is het makkelijk om over dingen heen te stappen die (al jaren) wel heel fijn zijn en goed gaan.
Vanuit de beide benoemde principes is dankbaarheid en waardering zo ongeveer een van de hoogst haalbare emoties die je in een fijne flow of stemming brengen en ik kan me er best wel in vinden. Net als wanneer ik een meditatie doe waarin ik alles wat ik niet fijn vond aan de dag ‘achter te laten’ in de dag die op dat moment ten einde loopt. Dat voelt lekker. Iets achter je te laten. Of toen ik eindelijk begreep dat iemand vergeven niks anders is dan het emotionele ‘lijntje’ wat je in stand houdt door je boosheid of verdriet letterlijk doorknipt wanneer je iemand vergeeft doet. Dan koppel je je los van diegene die je nog steeds voedt met je woede of verdriet. Zo kom je nooit helemaal los van diegene. Toen ik dat eenmaal snapte was vergeven opeens een stukje eenvoudiger. Ik wil niet met iemand rondlopen die ik geen energie meer wil geven dus dan is dat ‘vergeven’ prettiger dan ik had gedacht.
Goed. Ik ben bijna 2600 woorden verder en heb een ouderwets lange blog opgetypt. Lekker. En kwetsbaar dat ook. Want net onder de lunch bedacht ik me dat ik wel knettergek ben dat ik zoveel persoonlijks het wereld wijde web opgooi. Aan de andere kant; we zijn allemaal mensen en we hebben allemaal onze sores, onze ups en downs. En hoewel sommige boeken beweren dat het opschrijven of uitspreken van niet leuke dingen zorgt voor meer negativiteit geloof ik dat het delen, ervan leren en er troost uit putten juist zorgt voor een opwaartse spiraal waarin je steun bij elkaar kunt vinden in de wetenschap dat alles goedkomt én dat alles precies zo is zoals het moet zijn …
Liefs!
Blog * Lifestyle en Sport * Beauty 